Homo’s en hiphop gaan niet samen

Kunstbijlage Parool, 4 november

Hiphop en homo’s, dat gaat niet samen. Enige associatie met homosexualiteit tast het stoere imago van rappers aan. Ook in Nederland. “Geld en agressie – dát verkoopt.”


Busta Rhymes vindt dat de hiphopcultuur homosexualiteit afkeurt. Als de beroemde rapper in de Amerikaanse documentaire Beyond beats & rhymes (2006) een vraag gesteld krijgt over hiphop en homosexualiteit verstrakt zijn gezicht, weet hij bovenstaand statement te stamelen om vervolgens geforceerd nonchalant de ruimte uit te lopen.

Theatermaker Tjon Rockon liep twee maanden geleden met een voicerecorder rond op een hiphopbijeenkomst in Rotterdam. De hele Nederlande rapscene was aanwezig. Ter voorbereiding op zijn voorstelling op het Hollandse Nieuwe festival dat morgen begint, stelde hij iedereen een vraag over homo’s en hiphop. “Heb je een boodschap voor de gay-rappers out there?” Of: “wat vind je van gays mc’s?” Onvoorbereid stak hij het apparaatje voor hun mond en wachtte op antwoord.

Lees verder

Live muziek tijdens ADE

Parool, 23 oktober 2009

Dam Funk

Wie denkt dat dance alleen maar wat nummers achter elkaar  gemixt zijn heeft het mis. Gisteravond waren er tijdens het Amsterdam Dance Event bijzondere live optredens. Met echte instrumenten.

In Bitterzoet stond de vreemdste eend in de bijt van het festival waarin de stampende vierkwartsmaat het hardste schreeuwt.  Funkmissionaris Dam Funk uit Los Angeles kwam daar het publiek bespelen met vinyl, laptop, keytar en zijn smachtende stem. Die van de microfoon een flinke galm  meekreeg. Tussen zijn eigen nummers door draaide hij platen die hij af en aankondigde, weer met die galm, en hij vermeldde uit welk jaar ze kwamen. Begin jaren tachtig, meestal.

Ook solo en live ging de Amsterdamse dj en producer San Proper, in de Westerunie. Voor het eerst met drumstel, bas en electronica.  Naar verluid werd de show door het publiek dat voor het feestje van Isis kwam niet helemaal begrepen, maar Amsterdamse muziekaddicts waren diep onder de indruk.

Lees verder

Diplo over hoe je hipsters aan het dansen krijgt op wereldmuziek

Parool, 6 september 2009 major_lazer

De witte producers Diplo en Switch laten zaterdag hun versie van Jamaicaanse dancehall horen op Valtifest. “Om hipsters te bereiken met exotische ritmes of ghetto muziek moet je die stijl licht verteerbaar maken.”

De laatste jaren wordt de vierkwartsmaat, rechttoe rechtaan dancewereld flink opgeschud door ritmes en klanken uit allerlei achterbuurten in exotische landen. Baile funk uit de Braziliaanse favela’s is alweer een beetje op z’n retour, het Angolese kuduro doet het deze zomer juist goed.

Producer Diplo, de helft van dancehall-project Major Lazer, heeft al aardig wat muzikaal toerisme achter de rug. Hij produceerde de van oorsprong Sri Lankeese M.I.A. Zijn label Mad Decent bracht de plaat uit van de Braziliaanse baile funk middenklassekids Bondo do Role uit Brazilië. De dj dook diep in de ghettosound Baltimore, en begin deze zomer bracht hij met Switch een dancehall-plaat uit, opgenomen in Jamaica met voornamelijk Jamaicaanse mc’s.  Zaterdag laat hij de numers horen op Valtifest, een dancefestival op het NDSM-terrein. Hoewel Switch aanwezig is, zal Major Lazer zaterdag bestaan uit Diplo, een mc en twee danseressen.

Lees verder

Dromen van drugsvrij feest

Artikel Parool, 10 augustus 2009

Festivals en politie staan niet meer lijnrecht tegenover elkaar in de omgang met pillen. Drugsvrij is het streven, maar met mate.

Ooit was er een tijd dat mensen xtc onder toezicht van de overheid konden testen op feesten. Die tijd is lang vervlogen, het beleid ging helemaal de andere kant op. De laatste jaren was de politie regelmatig met drugshonden en in uniform aanwezig bij festivals. Na de vrijheid van het pillen testen was er een periode dat ‘ gebruikersbezit’ van een pille-tje gedoogd werd, maar vanaf 2006 werd iemand bij wie één pil gevonden werd, aangehouden.

Lees verder

Drugsverbod op festival met een glimlach

Artikel Parool, 10 augustus 2009

AMSTERDAM – Geen politie te zien bij de ingang van het Loveland festival, zaterdag in het Sloterparkbad. En dat is de bedoeling van het nieuwe drugsbeleid: wel streng, maar geen opzichtige politieaanwezigheid.

Liefst 130 man beveiligingspersoneel heeft Loveland rondlopen. Een deel van hen fouilleert de bezoekers bij de ingang. Vrouwen fouilleren de vrouwen, mannen de mannen.
Wie gepakt wordt met drugs, wordt discreet overgedragen aan de politie. Uit het zicht van de rest van de bezoekers. Een hek, ondoorzichtig gemaakt met plastic, wordt een klein stukje geopend, drie meter verderop zit de politie klaar om de verdachte te fouilleren en in de politiebus te zetten. Alleen als de bus het ritje maakt naar het bureau om proces-verbaal op te maken, ziet het publiek de politie, en misschien een glimp van de arrestant. Zelfs de mobiele politiepost is achter een muur gezet.

Lees verder

Voorzichtige herstart Raw Rhythm

Artikel Parool, 3 augustus 2009

Tijdens de doorstart van Drum Rhythm dit weekend, na zeven jaar terug onder de naam Raw Rhythm, was het festival vooral bezig het verleden van zich af te schudden. Een nieuw publiek werd aarzelend gevonden.

Legendarisch was het, het Drum Rhythm festival op het Westergasfabriekterrein eind jaren negentig. Het eerste festival dat zich richtte op de klank van de grote stad: geen gitaren, maar zware baslijnen. In de vernieuwde editie, dit maal gesponsord door kledingmerk G-Star in plaats van tabaksmerk Drum, was niet alleen gekozen voor die zware baslijnen maar vooral zaterdag ook voor de platte sound van de stad. Dj Chuckie sloot de avond af in de Gashouder. Hij is de voorloper van de urbanhouse, draait zijn plaatjes snel aan elkaar, raast van hoogtepunt naar hoogtepunt en bedient het publiek van veel herkenbare melodieën. Met crunk koning Lil Jon trok hij een publiek dat vooral de grote feesten aan de randen van de stad frequenteert. Opgedirkte meisjes van allerlei etniciteiten op hoge hakken, brede jongens met een fonkelend knopje in de oorlel.

Lees verder

Vulgaire Lady Saw doorbreekt taboes

Artikel Parool, 31 juli 2009

lady_saw Lady Saw is al jaren de vulgaire queen van de dancehall. Vannacht staat de Jamaicaanse met haar seksueel expliciete show op het Raw Rhythm Festival.

Met een afwezig ‘ hello’ neemt ze de telefoon op, de grofgebekte rouwdouwer die zich als één van de weinige vrouwen al jaren handhaaft in de harde Jamaicaanse dancehallwereld. “Ik was aan het slapen. ”
Dan begint haar wel iets te dagen van een afspraak voor een
telefonisch interview rond het middaguur. “Ik was gisteren in de club, ” verklaart ze. En ook al is ze dan veertig, dat betekent niet dat Lady Saw, geboren Marion Hall, na een kopje thee rond twaalven in haar bed kruipt. “Ik moet op straat zijn, in de club zijn, weten wat er speelt onder jongeren, anders kan ik geen goede tracks blijven maken. ”
Na een aantal miskramen adopteerde ze drie kinderen, maar daar heeft ze ook niet het wilde leven voor hoeven opgeven. “Nee joh, die zijn al oud, eentje gaat al naar de universiteit. ”
Op haar vorige plaat uit 2007, Walk out, staat een nummer over haar miskramen, No less than a woman. Het is een rustig nummer waarin Lady Saw betoogt dat onvruchtbare vrouwen niet minder waard zijn. Een behoorlijk taboe in Jamaica, waar het krijgen van kinderen van groot belang is en neergekeken wordt op vrouwen die geen nageslacht produceren.
Zo wist Lady Saw weer confronterend te zijn, al was het nu met een persoonlijk en maatschappelijk onderwerp, en niet met tirades tegen mannen of met de seksueel expliciete teksten waar ze internationaal om bewonderd wordt.

Lees verder