“Wij willen laten zien dat je wat kunt bereiken”

Parool, 7 december 2011

Vier Nederlands-Antilliaanse rappers gingen naar Curaçao om de kleine hiphopscene daar vooruit te helpen. En om zelf te leren. “Die tambú van de slaven, dat is gewoon hiphop man.”Image

Van een mistig en koud Nederland staan rappers Fresku en Gikkels anderhalve dag later op een schoolplein waar de lucht boven de grond trilt. Terwijl de zon op hen in hakt en de zweetdruppels langs de slapen parelen, bouwen scholieren van het KAP College een geluidsset op. Wanneer de bel van de pauze gaat stromen de leerlingen naar buiten, het plein op. De achterbak van een witte gedeukte auto vouwt zich uit tot broodjeskraam. Gikkels en Fresku, uit Amsterdam en Eindhoven, beginnen de eerste schoolpleinsessie van de vele deze week in Willemstad. Onwennig eerst nog, want kennen deze leerlingen hun wel? Weten ze wel dat ze op gaan treden? En verstaan ze wel Nederlands? Hoe goed kunnen ze deze jongeren, die zo op hen lijken, maar toch zo anders zijn, inschatten?

Lees verder

Oude camp op nieuwe pop

Parool, 24 januari 2010

Buiten stond nog een dikke rij, maar binnen kon de dj de muziek al weg draaien om de dansende gays Whitney Houston’s ‘oho ohoo’ te laten zingen. Het feestje F*cking Pop Queers was zaterdag voor het eerst extra groot, met een XL editie in Paradiso.

Het nieuwe camp, ‘een parodie op een parodie’, trok zaterdagnacht Paradiso ramvol. Kitscherige popliedjes, uit volle borst meezingen, en vrolijke versiering, dat is het concept van F*ing Pop Queers. Het feest begon in Studio 80, en verhuisde een jaar gelden naar een maandelijkse zaterdag in de sjieke Jimmy Woo. “Op moeilijke muziek heel serieus doen, dat hebben we wel weer gehad,” zei organisator Dick Koopman, gekleed in Hawai-shirt met plasticbloemenslinger en lichtjes om zijn nek. “Dit is gewoon feest, vrolijk zijn. Niet met de cliché homo-hits, maar met de betere popliedjes.”

Oók met de betere popliedjes, want de macarena en de lambada werden met enthousiasme en de juiste pasjes onthaald. Op Dirty Dancing’s Time of my Life werd door de jonge twintigers gereageerd alsof ze zelf de hoogtijdagen van Patrick Swayze hadden meegemaakt. En ook Linda, Roos en Jessica werden uit volle borst mee geplaybackt.

Lees verder

Appelsap 2010: hiphop met hippie-feel

Parool, maandag 2 augustus

Foto van 3voor12

Een simpele blockjam is Appelsap al lang niet meer. Gisteren kwamen er duizenden mensen langs in het Oosterpark, op de tiende verjaardag van het gratis hiphopfestival.

‘Fock Wachten’. Het spandoek met die tekst zag er haastig in elkaar geknutseld uit en leek even te slaan op het enorme gedrang om aan drank te komen. Barren en eettentjes waren een paar uur lang slechts bereikbaar voor doordouwers, zo druk was het gisteren op Appelsap in het Oosterpark. Maar daar werd ook een spandoek met Slordig opgestoken, een verwijzing naar de mixtape van de twee artiesten op het podium, Jayh en Adje. En tijdens het bouncende nummer Fock Wachten, met producer Reverse op de beats, werden net als in de clip kokers met rood rokend vuurwerk omhoog gehouden.

Het gratis hiphopfestival vierde gisteren haar tienjarig bestaan met een negende editie, Appelsap was er in 2007 en 2008 tussenuit. Lokale helden waren, zoals altijd, de belangrijkste peiler van de dag. En iedereen trekt zijn eigen publiek. Dertigers en veertigers die er tien jaar geleden ook al bij waren kwamen nu met buggies en babies, hipsters, hiphoppers en bling bling, alles liep gisteren door elkaar. Vanuit de Bijlmer, IJburg en zelfs ver buiten de stad waren ze naar het Oosterpark gekomen.

Lees verder

Zelfs Plasterk laat zich schminken op t Magneetfestival

Parool, maandag 12 april 2010

Voormalig minister Ronald Plasterk had wat vrolijke schmink rond zijn ogen laten kwasten. “De controle uit handen geven en vertrouwen, daar draait het Magneetfestival om.”

De politicus hield het openingspraatje van de groots opgezette try-out van het Magneetfestival, gisteren in Trouw. Motto van het festival: ‘no spectators, only participants’. Iedereen verkleden, schminken en als je op het podium wil en de andere festivalgangers willen dat ook, dan sta je er.

Plasterk, die vertelde initiatiefnemer en spring in ’t veld Jesse Limmen (1974) al jaren lang te volgen, zei dat de politiek er wat van kan leren. “De Magneetbar op Lowlands ging over participeren, meedoen, het publiek deelgenoot maken. Dat kan alleen als je bereid bent een deel van de controle te verliezen. En je durft te vertrouwen dat het toch goed gaat.”

De decorploeg had Trouw omgetoverd van industriële loods tot kleurrijk ditjes en datjes honk. Hier een houten keet beverfd met rare tekeningen en teksten, daar lijnen wasgoed en overal vlaggen en borden. Beneden traden bands en dj’s op in een oerwoud van planten en plastic. De twintigers en dertigers, een flink deel met schmink of in lekker gekke pakjes, kwamen er ondanks de zondagmiddag behoorlijk in beweging. Het bier kwam gewoon uit de ijskast, maar de wodka werd geschonken via ingenieuze apparaten.

Lees verder

Sugar Factory redt het niet op kunst alleen

Parool, zaterdag 10 april 2010

Er staan weer dikke rijen voor Sugar Factory, die dit weekend vijf jaar bestaat. Na een dip heeft het nachttheater nieuw publiek gevonden. “Op kunst alleen red je het niet.”

Op eerste Paasdag stond de rij om een uur  ’s nachts nog meters ver in de zandbak van de Lijnbaansgracht. Al maanden ligt het drukke uitgaansstraatje open en moeten bezoekers van de Sugar Factory de plankieren trotseren om de dansvloer te bereiken. Zondagnacht, dat betekent Wicked Jazz Sounds nacht. Met voor iedereen op maandag vrij, dus was het nog drukker op het feest dat al vanaf dag één in Sugar Factory zit. “Snel gerekend hebben we er al zo’n 260 edities gedaan,” zegt Manne van der Zee van Wicked Jazz Sounds. Het feest is een begrip onder mensen die het zich kunnen permitteren op maandag uit te slapen.

Binnen zingt Berenice van Leer freestyle over de beats van de dj heen. Teksten over feesten, losgaan en dansen met een glimlach. Een saxofonist speelt mee. Er staat apparatuur klaar voor de band die ook nog op zal treden. “De live-muziek is ons element van de extra laag kunst die Sugar Factory altijd in de avonden wil hebben,” zegt Van der Zee. De Wicked Jazz Sounds muzikanten ontwikkelden zich tijdens hun wekelijkse optreden in Sugar Factory tot heuse band met eigen repertoire. Vorig jaar kwam hun album uit, dat goed ontvangen werd.

Daags voor de opening vijf jaar geleden werd gezegd: “Er is wel een grote dansvloer, maar de kunst staat voorop in de programmering.” Sugar Factory, in de voormalige suikerfabriek tegenover de voormalige melkfabriek, zou anders worden dan alle andere clubs, zei oprichter en toenmalig mede-eigenaar Jacek Rajewski terwijl de laatste hand werd gelegd aan de rubberen versiersels in de zaal. Het heette ook geen club, maar een nachttheater, al was dat ook een vergunningenkwestie. Het zou geen platte karakterloze verhuurdoos worden, zoals Amuse was zoals de plek daarvoor bekend stond. En ook geen gelikte cocktailtent waar hippe designers de plek een geur van grandeur moeten geven. Sugar Factory zou een plek worden waar kunst en uitgaan met elkaar zou integreren. Performances, dans, live-schilderen. DJ-sets moesten onderbroken worden door acts op het podium en in het publiek.

Lees verder

Sluiting lijkt tijdens Happy Hour in Exit ver weg

Parool, 2 april 2010

Het bier ging in duo’s de bar over. Happy Hour. Om half twee ’s nachts leken de juridische en financiële problemen van de Exit er ver weg.

Als andere café’s op donderdag om één uur leeg geveegd moeten worden stroomt het vol in het Exit Café op de Reguliersdwarsstraat. Dus ook gisteren, daags nadat bekend werd dat homotent Exit dinsdag ontruimd wordt als de pacht niet aan Heineken wordt betaald. Groepjes vrolijke gasten schuurde langs elkaar in de smalle bar met skihut-thema. Gezellig licht, schermen aan de muur met videoclips en foto’s van eerdere feestjes. Achterin, tussen het hout dat het chalet-gevoel moet geven, een paal om in te dansen. En joehoe, handen in de lucht, want daar klinkt weer een hit van Lady Gaga.

Het personeel was minder uitgelaten. “Ik heb twee woorden voor je,” zei de manager eerder terwijl hij buiten een banner ophing met vier brede blote torso’s erop. “Geen commentaar. Sorry schat.” Over de kwestie Kooistra, de horecatycoon die met ingewikkelde juridische constructies boven dit alles zweeft,  en de dreigende sluiting van het personeel geen woord. De vriendelijke beveiliger aan de deur maakte duidelijk dat binnen niet over de kwestie gerept mocht worden. “Als ik merk dat je binnen iemand ernaar vraagt, dan zet ik je eruit,” zei hij tegen de verslaggever. “Maandag verschijnt de heer Kooistra bij Pauw en Witteman, kijk daar maar naar.”

Lees verder

Brappp! M’n eerste stuk in Vrij Nederland

Op dagen dat ik vond dat ik toch maar geen ontslag moest nemen bij het Parool vreesde ik dat een freelancend leven mij zou drijven tot het tikken van stukjes voor de Blokker Kerstgids. Of tot het schrijven van klanteninformatie op de site van een verzekeraar.

Daarom maakt mijn eerste stuk, ik hoop dat dit de eerste is van meer, in Vrij Nederland mij zo vrolijk. Ik kan nog steeds mijn neus steken in zaken waar ik meer van wil weten en er nog wat mee verdienen ook. En Nalden staat deze week nog wel op de cover. Een betere salesman voor m’n stuk is er niet, s’pose.

————————————————————————————————-

Vrij Nederland, 3 december 2009

De discogeneratie wil doordansen. Niet tussen de tieners, maar met mensen van eigen leeftijd. Op muziek van toen.

Bent u veertigplusser? Zo iemand die ophield met dansen toen de house zijn intrede deed? En heeft u de laatste tijd nog wel eens lekker gedanst? Nee zeker? Zou u dat wel willen?

Dan bent u niet de enige. De mensen van de discogeneratie (en ietsje ouder) willen de dansvloer weer op. Niet in een muffig buurthuis, maar in een echte club. Waar ze muziek horen die ze kennen, en kunnen dansen met leeftijdgenoten. Een deel van hen heeft altijd rondgedoold in het nachtleven, anderen keren na een tijd van keurige afwezigheid weer terug. De kinderen zijn inmiddels oud genoeg om op zichzelf te passen, na een scheiding lokt het losbandige leven van toen. Steeds meer feestorganisatoren ontdekken deze markt voor de oudere jongere. Het feestconcept 40up is inmiddels een festijn dat door Nederland toert en elk feest trekt honderden mannen en vrouwen die weer eens lekker los willen op oude hits.

Lees verder