Grijze haren, kroonluchters en R&B

Was nogal een clash van culturen, tijdens de middag die ik vandaag organiseerde in de Stadsschouwburg, in het kader van de Amsterdammer van het Jaar verkiezing. Vijf r&b-zangers onder een kroonluchter met als publiek grijze duiven die nooit van de woorden dough, spang of mattie gehoord hebben. Zangers Ehsan, Gio, Brace, Jayh en Cheb Mootje maakten er ondanks de buitengewone omstandigheden een fijne middag van, waarop opa’s en oma’s de handen in de lucht gooiden en er voorzichtige salsaheupen gedraaid werden.

Ehsan moest als eerste, en deed de aanwezige harten smelten met zijn zoete liefdesliedjes en lokte anderen de zaal in. Bij Gio’s acapellastuk viel menig gestifte mond open, veel mensen verwachten toch niet dat een gast met een oorbel echt goed zou kunnen zingen. Gehoorde quote: ‘dat soort jongens komt toch zo vaak negatief in het nieuws, zo leuk om te zien dat ze echt mooie dingen maken.”

Jayh ging akoestisch met gitarist. Klein, zacht en daardoor was de zaal vol aandacht. “Dit wordt de nieuwe Hazes,” voorspelde iemand die het kan weten. Brace pompte daarna snel wat hitjes, Cheb Mootje sloot af door meteen het publiek in te duiken. Onverwachte wending in zijn show: de schone dame die als decorstuk op het podium ging zitten om door Cheb Mootje bezongen te worden.

Trouwens, euthanasie-arts Wilfred van Ooijen werd verkozen tot Amsterdammer van het Jaar. Gefeliciteerd!

Advertenties

Nieuwe golf Nederlandstalige R&B

Jayh

Artikel Parool, woensdag 6 januari

Een nieuwe golf Nederlandstalige r&b zwelt aan om over Nederland uit te rollen. Grote stadsjongens met gouden keeltjes. “Een paar jaar geleden was zingen nog voor mietjes.”

Stoere grotestadsjongens met gouden keeltjes. Ze dragen mutsjes, zonnenbrillen, hoodies, hippe spijkerbroeken, gesoigneerde kapsels. En zingen zoete teksten als: ‘ik denk aan jou, was je nu maar bij mij. Want bij jou voel ik me vogelvrij’. Een nieuwe golf Nederlandstalige r&b is in aantocht.  Of misschien is urban volkspop een betere benaming. Of ‘smartlappen 2.0’, zoals iemand suggereerde.

Feit is dat zingen voor de multiculturele jeugd weer helemaal ok is. En niet alleen stoere praat, maar heel veel liedjes over verlangen, verliefdheid, en gemis. Dit jaar komen er drie albums uit in die categorie, van Brace, Gio en Jayh. “Een paar jaar geleden kon je echt niet gaan zingen, zingen was iets voor mietjes,” zegt Jayh (Jaouad Ait taleb Nasser, 27), die dit jaar zijn debuutalbum uitbrengt bij het label Top Notch. Hij groeide vanaf zijn kindertijd op in Amsterdam-Noord en hinkstapsprongde muzikaal van Caraïbische muziek op de Antillen, via de kerk naar hiphopproducer tot de zanger die hij nu is.

Lees verder

Vier strijkers en een dj

Parool, 26 oktober 2009

cmonandkypsi-live1-delaat-1106

Laptop, draaitafels en een strijkkwartet. Zaterdag vierde Entrée, de jongerenvereniging van het Concertgebouw, haar 15-jarige bestaan.

In de statige kleine zaal van het Concertgebouw, onder de letters Beethoven, keek dj Kypski gespannen de zaal in. Twee keer repeteerde hij maar met het Matangi strijkkwartet. Nu was het moment waarop de beats uit de laptop, en de geluiden die hij scratchend uit de platen tovert, goed getimed moesten samenvloeien met de strijkers. Het keurige, jonge publiek beluisterde de beat die Kypski aan zette geïnteresseerd. Hard applaus was er vooral voor de grote stukken van de strijkers.

Entrée was voor haar jubileum op zoek naar een grensverleggende combinatie tussen klassieke muziek en dance, vertelt Ming Fong Khouw (23), van de jongerenvereniging van het Concertgebouw. Eerder organiseerde Entrée al concerten met crossovers naar andere stijlen als jazz, pop en arabische muziek. “We willen ons presenteren als jong en vernieuwend. En dance is jong en vernieuwend.”

Lees verder

Damaru maakt er een Surinaams feestje van

Artikel Parool, 10 augustus 2009

thebestPop: Damaru
Gehoord: Paradiso, Amsterdam

‘ Van Paramaribo naar Volendam!’ begint de single van de nummer één hit Mi Rowsu (Tuintje in mijn hart) van Jan Smit en ‘ de Surinaamse Michael Jackson’ Damaru. Van Kwakoe via Volendam naar Paradiso, was het toerschema van de Surinaamse popster dit weekeinde. Van gillende Surinaamse meisjes in de Bijlmer naar een signeersessie met Jan Smit in het dorp van de palingsound naar de hoofdstedelijke poptempel. Heel Nederland lijkt een tuintje in het hart te hebben voor deze 23-jarige zoetgevooisde rasentertainer.

Paradiso was gisteren gevuld met Surinaamse gezinnen, zelfs een kinderwagen was aanwezig, gillende tieners, vijftigers, blondines die de ster al lang kenden van hun stage in Paramaribo. Het concert was verplaatst van de bovenzaal naar de grote zaal, die redelijk gevuld was.
De plotselinge populariteit voor de jonge vader, Mi Rowsu schreef hij voor zijn dochtertje, is niet helemaal onverwacht. Het nummer was al een dikke hit in Suriname en onder de Surinaamse gemeenschap in Nederland. Bovendien is het nummer aandoenlijk, prachtig en swingend. De tekst: ‘ Ik heb een tuintje in mijn hart, maar alleen voor jou,’ is onweerstaanbaar.

Lees verder

Interview Giovanca en Lilian Vieira

Artikel Kunstbijlage Parool, 5 augustus 2009 giogroot

Een oceaan scheidt de geboorte-plaatsen van Giovanca en van Lilian Vieira, en dat is te horen in hun muziek. Maandag geven ze een dubbel-concert in het Concertgebouw.

Die trap van het Concertgebouw, dat is het ergste, weet Lilian Vieira (42). De Braziliaanse zangeres van de band Zuco 103 stond al eerder in die imposante zaal. “Het is prachtig, maar die trap is een probleem. ” Hoog en stijl. Giovanca Ostiana (32) is al een week zenuwachtig voor haar debuut op het podium met zoveel muzikale geschiedenis. “Ik maak niet de meest hapklare muziek. Heb een eigenzinnige sound, ik ben benieuwd of het publiek van het Concertgebouw daar er wat mee kan. ” Vieira stelt haar jongere collega gerust. “Joh, je moet je geen zorgen maken. ”

Zij weet al: optreden in het Concertgebouw is heel wat anders dan spelen in een popzaal. “De mensen zijn verder weg, het lijkt afstandelijker. Je moet goed naar de gezichtsuitdrukkingen kijken, dan kun je zien of mensen genieten. Soms staat er iemand op om te dansen. ”
Giovanca vraagt zich af of ze niet ‘ een etnisch intro’ kan verzinnen, ‘ zo van ahummmmaaa ahummmbaaa’, dat rechtvaardigt dat ze met blote voeten de trap af danst, in plaats van die hindernis wankelend te moeten nemen op hoge hakken.
Een grap vol zelfspot. Giovanca werd tot haar eigen irritatie vaak in het hoekje geduwd van aardse zelfbewuste neo-soulzangeres. Haar stem is juist licht, de muziek die ze maakt is pop met jazz en hiphopinvloeden. “Mensen vragen mij vaak waarom er in mijn muziek zo weinig te horen is van mijn Curaçaose achtergrond, ” zegt Giovanca. “Maar dan zou ik de pop uit de jaren tachtig negeren, de hiphop uit de jaren negentig. ”
Giovanca werd in Nederland geboren en groeide op in Amstelveen. Lilian Vieira kwam bijna twintig jaar geleden vanuit Brazilië naar Nederland. Ze werd hier bekend met haar cross-overgroep Zuco 103. Braziliaanse ritmes, met laptop- en dance- invloeden. En haar Braziliaanse zang. Vieira’s Nederlands is melodieus, soms zoekt ze naar woorden. Over het Engels dat ze moet zingen in een nummer van Giovanca, het enige nummer dat de zangeressen maandag samen spelen, maakt Vieira zich zorgen. “Ik heb mijn tong erover gebroken gisteren. ”

Lees verder

Lady GaGa spettert in slimme popliedjes

Recensie Parool, 21 juni 2009Lady-Gaga-music-03

Het krachtige silhouet van Lady GaGa wordt langzaam uitgelicht in de slierten uit de rookmachine. Als een krijger staat ze daar, armen gebogen de lucht in. Minutenlang. Tot het licht haar futuristische pakje van discobolmateriaal doet fonkelen. En de muziek begint.
Lady GaGa, de 23-jarige zangeres en performer, speelde zichzelf naar bekendheid in de New Yorkse clubscene. Ze zong haar liedjes in bars, had een burlesque show waarin ze haar keuze voor extravagante pakjes, verleiden en entertainen tot perfectie verfijnde.
De liedjes van Lady GaGa, door haarzelf ‘elektronische pop zonder soul’ genoemd, hebben niet veel om het lijf. Het zijn slimme popliedjes met de juiste dosis viezigheid in de teksten. Vrolijk uptempo, pakkende refreintjes, veel herhalingen en vunzige verwijzingen als ‘I wanna take a ride on your disco stick’. Teksten gaan over rijk en jong zijn, over uitgaan, drank, seks. Entertainment is het doel, niet de vervoering.
Nog geen jaar geleden stond Stefani Joanne Angelina Germanotta, zoals Lady GaGa echt heet, voor een paar half-geïnteresseerden te spelen op het NDSM-terrein tijdens Valtifest. Programmeur Joost van Bellen wist het zeker: dit ging een grote worden. In haar eentje op een rommelig podium bij daglicht kwam Lady GaGa’s act toen niet echt over.
Inmiddels heeft ze dikke wereldhits gescoord met onder meer Just Dance en Pokerface, heeft haar debuutalbum The Fame (2008) heel goed verkocht, wordt ze de nieuwe Madonna genoemd, en is ze rap groter gegroeid dan toen deze tour geboekt werd. HMH had Lady GaGa ook wel vol gekregen.
De Melkweg was gisteren uitverkocht, net als Paradiso zaterdag. De zaal stond vol jonge gays, kinderen, een groepje emo’s, meiden in leuke jurkjes. Met gegil begroeten ze elke nieuwe creatie waarin de ster op het podium verschijnt, geflankeerd door haar drie dansers. Steeds zijn het de billen van Lady GaGa die de meeste aandacht opeisen. De jurk-creaties, of jasjes vallen nauwelijks over haar heupen.

Lees verder

Jack Peñate wil geen stereotype zijn

Artikel Parool, 22 juni 2009

media_xl_165559Jack Peñate zingt zijn melancholisch catchy melodieën op zijn tweede plaat op tropische ritmes. Met het album Everything is new wil Peñate laten horen dat hij meer is dan zo’n typisch Britse gitaarzanger.

‘Alles in het liedje is waar,” zegt hij, ”zó werd ik aangetroffen.” Hangend aan de touwen van kerkklokken, in een toren, bij het voorzichtige licht van het begin van de dag. Helemaal van de kaart, helemaal eraan. Jack Peñate (24) zingt erover in Tonight’s Today, de eerste single van zijn tweede plaat Everything is New. ”I’m ringing church bells, church bells.”

Het ging een tijdje niet zo goed met de Britse zanger. Zijn eerste plaat, Matinée uit 2007, was behoorlijk succesvol, maar hij voelde het keurslijf van de Britse alternatieve popzanger knellen. Bovendien wilde hij een plek voor zichzelf, maar woonde hij nog bij moeders thuis. Deels gedwongen door de ellendige Londense woningmarkt, deels omdat hij het, als jongste zoon, moeilijk vond zijn moeder alleen te laten.
”Toch was thuis de laatste plek waar ik na een nacht drinken naartoe wilde.” Dan dus maar zonder einde de stad afschuimen op zoek naar vertier. Zo lang totdat het vertier omslaat in dat ellendig lege gevoel. ”Daar gaat Tonight’s Today over,” zegt hij. ”Het verschrikkelijkste gevoel dat ik ken: verloren naar huis strompelen terwijl iedereen fris aan de dag begint.”

Lees verder