Grijze haren, kroonluchters en R&B

Was nogal een clash van culturen, tijdens de middag die ik vandaag organiseerde in de Stadsschouwburg, in het kader van de Amsterdammer van het Jaar verkiezing. Vijf r&b-zangers onder een kroonluchter met als publiek grijze duiven die nooit van de woorden dough, spang of mattie gehoord hebben. Zangers Ehsan, Gio, Brace, Jayh en Cheb Mootje maakten er ondanks de buitengewone omstandigheden een fijne middag van, waarop opa’s en oma’s de handen in de lucht gooiden en er voorzichtige salsaheupen gedraaid werden.

Ehsan moest als eerste, en deed de aanwezige harten smelten met zijn zoete liefdesliedjes en lokte anderen de zaal in. Bij Gio’s acapellastuk viel menig gestifte mond open, veel mensen verwachten toch niet dat een gast met een oorbel echt goed zou kunnen zingen. Gehoorde quote: ‘dat soort jongens komt toch zo vaak negatief in het nieuws, zo leuk om te zien dat ze echt mooie dingen maken.”

Jayh ging akoestisch met gitarist. Klein, zacht en daardoor was de zaal vol aandacht. “Dit wordt de nieuwe Hazes,” voorspelde iemand die het kan weten. Brace pompte daarna snel wat hitjes, Cheb Mootje sloot af door meteen het publiek in te duiken. Onverwachte wending in zijn show: de schone dame die als decorstuk op het podium ging zitten om door Cheb Mootje bezongen te worden.

Trouwens, euthanasie-arts Wilfred van Ooijen werd verkozen tot Amsterdammer van het Jaar. Gefeliciteerd!