De sprookjeswereld van textiel van Deux d’Amsterdam

Parool, 15 februari 2011

Deux d’Amsterdam maakt fantastische kostuums en performances. Met het nachtleven is de tweeling nu wel klaar. Tijd voor meer verdieping met textiel.

Een taartje ter grote van een koelkast bolt uit de stellingkast. Eronder rijen gestickerde dozen: ‘haar rood’, ‘haar zwart’, ‘pruiken licht & gekleurd’. Er is een doos met rapunselhaar. En onder de enorme knuffelberenhoofden staan dozen slips en korsetten. Het is het atelier van Deux d’Amsterdam, het bedrijf van de eeneiige tweeling Maaike en Sasja Strengholt (37). Ze handelen in performances met textiel, en maken alle kostuums zelf. Dat kan zijn een meisje met zo’n berenkop op die drank uitdeelt op een feestje, maar liefst maken ze uitbundigere performances. Zoals vorig jaar op Mysteryland. Toen dat taartje om een meisje zat en het taartje met andere levende cakejes, ijsjes en een chocoladereep over het festivalterrein paradeerde.

“Deux d’Amsterdam creëert een sprookjeswereld,” zegt stylist Marije Goekoop. Zij werkte met Deux d’Amsterdam onder andere aan opdrachten voor Vlisco, de Nederlandse maker van Afrikaanse stoffen. “Het leven kan grijs zijn, maar als je dan opeens een meisje als taartje of bolletje wol voorbij ziet lopen, wordt je vrolijk. Het is zoals de wereld van Tim Walker, een Engelse modefotograaf. Ik denk dat zij perfect voor elkaar zouden zijn.”

Lees verder

Feestjes met eigen groep goed voor integratie

Parool, 1 februari 2010

Behalve partyscenes die zich onderscheiden in muziek, van techno tot r&b, zijn er ook scenes die zich onderscheiden op afkomst van de bezoeker. Donderdag 3 februari promoveert Simone Boogaarts-de Bruin op haar onderzoek naar deze ‘ethno-parties’ in Nederland. “In de Turkse scene is het deurbeleid ook streng.”

“Ik weet niet of ik sommige Turkse feesten zelf wel in zou komen zonder gastenlijst, die hebben erg trendy kledingvoorschriften.,” lacht Boogaarts-de Bruin. Tussen het begin van haar onderzoek in 2004 en het inleveren van haar proefschrift vorig jaar, kreeg ze drie kinderen. “In de tijd dat ik zelf veel ging stappen ging ik naar feesten waar alternatieve muziek gedraaid werd, grunge was het toen.”

Het was niet de drang om te feesten die de antropoloog op het onderwerp bracht, dat was onder andere de ophef over het deurbeleid. “Er was toen veel gedoe over in de media, en iedereen riep maar wat. Dat veel Marokkaanse jongeren niet wisten hoe ze zich moesten gedragen in een club. Maar niemand had nog onderzoek gedaan naar het daadwerkelijke uitgaansgedrag van die jongeren of hen om hun mening en ervaring gevraagd.”

Een van de dingen waar ze achterkwam: ook in de ethno-scenes wordt een stevig deurbeleid gevoerd. Ethno-parties richten zich op jongeren van een bepaalde afkomst, Boogaarts-de Bruin onderzocht de Asian, Turkse en Marokkaanse scene. Maar dat betekent niet dat iedereen van die afkomst ook binnenkomt. In de Turkse clubscene mogen mannen alleen naar binnen als ze een vrouwelijke date meebrengen, zodat de man-vrouw verhouding in balans blijft. Maar ook om ongewenste types te weren. Zoals een clubgangster van Turkse afkomst het verwoordt in het proefschrift : ‘als een man geen date kan vinden, dan betekent het dat hij geen vrouwelijke vrienden heeft en dat de vrouwen in zijn familie niet uit mogen. Zulke ouderwetse types wil je niet op een feest.”

Lees verder

Oude camp op nieuwe pop

Parool, 24 januari 2010

Buiten stond nog een dikke rij, maar binnen kon de dj de muziek al weg draaien om de dansende gays Whitney Houston’s ‘oho ohoo’ te laten zingen. Het feestje F*cking Pop Queers was zaterdag voor het eerst extra groot, met een XL editie in Paradiso.

Het nieuwe camp, ‘een parodie op een parodie’, trok zaterdagnacht Paradiso ramvol. Kitscherige popliedjes, uit volle borst meezingen, en vrolijke versiering, dat is het concept van F*ing Pop Queers. Het feest begon in Studio 80, en verhuisde een jaar gelden naar een maandelijkse zaterdag in de sjieke Jimmy Woo. “Op moeilijke muziek heel serieus doen, dat hebben we wel weer gehad,” zei organisator Dick Koopman, gekleed in Hawai-shirt met plasticbloemenslinger en lichtjes om zijn nek. “Dit is gewoon feest, vrolijk zijn. Niet met de cliché homo-hits, maar met de betere popliedjes.”

Oók met de betere popliedjes, want de macarena en de lambada werden met enthousiasme en de juiste pasjes onthaald. Op Dirty Dancing’s Time of my Life werd door de jonge twintigers gereageerd alsof ze zelf de hoogtijdagen van Patrick Swayze hadden meegemaakt. En ook Linda, Roos en Jessica werden uit volle borst mee geplaybackt.

Lees verder

Gikkels: activistische rapper met een zwak voor Acda & de Munnik

Parool, maandag 10 januari 2011

Gikkels rapte zichzelf in 2009 de journaals in met de track Doofpot. Een fel politiek commentaar op bobo’s die hiphop de schuld gaven van geweld in de Bijlmer. Op zijn debuutalbum laat hij ook zijn gevoelige kant horen.

Op de persfoto die hij heeft laten maken kijkt Gikkels, donker gekleed, met priemende ogen serieus de camera in. Boos bijna. De persfoto moet zijn nieuwe album promoten, Uit m’n cocon gekropen. De plaat kwam eind vorig jaar uit, dit weekend was het releasefeest. In het echt is Gideon Everduim (26), zoals de rapper officieel heet, vrolijk, goedlachs, open.

De rapper kwam in de zomer van 2009 in alle media met het nummer Doofpot, dat een reactie was op de uitspraken van bobo’s over de schietpartijen onder jongeren in Zuidoost. SP’er Evert Hartog had het over een ‘cultuur van holbewoners’ in Zuidoost, hoofdcommissaris Bernard Welten meende dat het geweld werd veroorzaakt door hiphop. In de track zegt Gikkels dat de hoge heren moeten ophouden met leugens verspreiden en aan meer dan hun eigen hachje moeten denken. Het nummer staat op zijn album, met een paar andere politieke, activistische teksten in de lijn van helden als Public Enemy en KRS One. Ze staan er onbeschaamd naast de gevoelige liedjes waarin Gikkels open verhaalt over de pieken en diepe dalen van zijn privéleven. In het nummer Oprechte Liefde bezingt hij lyrisch zijn liefde voor zijn dochter en zijn moeder, op een beat met veel violen. “Ik ben echt verbaasd dat zoveel mensen geraakt worden door dit nummer,” zegt Gikkels, die zichzelf op het album beschrijft als ‘algemeen beschaafd maar toch straat’.

De reacties hebben Gikkels aan het denken gezet. “Ik wil graag veel mensen bereiken met mijn muziek. Door het succes van dit nummer wil ik in de toekomst meer persoonlijke nummers gaan maken.” Niet alleen recalcitrante beuknummers, of partytracks. Ook de blues. “Ik ben denk ik best wel beïnvloed door Acda & De Munnik,” zegt Gikkels. “Die maken ook blues. Ik kreeg van mijn moeder ooit dat album Naar huis. Dat heb ik veel geluisterd. Hoe ze met taal omgaan, dat vond ik ook mooi. Dat ze zingen over een piraat, maar dat je weet dat ze er ook iets anders mee bedoelen.”

Lees verder

Appelsap 2010: hiphop met hippie-feel

Parool, maandag 2 augustus

Foto van 3voor12

Een simpele blockjam is Appelsap al lang niet meer. Gisteren kwamen er duizenden mensen langs in het Oosterpark, op de tiende verjaardag van het gratis hiphopfestival.

‘Fock Wachten’. Het spandoek met die tekst zag er haastig in elkaar geknutseld uit en leek even te slaan op het enorme gedrang om aan drank te komen. Barren en eettentjes waren een paar uur lang slechts bereikbaar voor doordouwers, zo druk was het gisteren op Appelsap in het Oosterpark. Maar daar werd ook een spandoek met Slordig opgestoken, een verwijzing naar de mixtape van de twee artiesten op het podium, Jayh en Adje. En tijdens het bouncende nummer Fock Wachten, met producer Reverse op de beats, werden net als in de clip kokers met rood rokend vuurwerk omhoog gehouden.

Het gratis hiphopfestival vierde gisteren haar tienjarig bestaan met een negende editie, Appelsap was er in 2007 en 2008 tussenuit. Lokale helden waren, zoals altijd, de belangrijkste peiler van de dag. En iedereen trekt zijn eigen publiek. Dertigers en veertigers die er tien jaar geleden ook al bij waren kwamen nu met buggies en babies, hipsters, hiphoppers en bling bling, alles liep gisteren door elkaar. Vanuit de Bijlmer, IJburg en zelfs ver buiten de stad waren ze naar het Oosterpark gekomen.

Lees verder

DJ Dimitri is terug

Parool, zaterdag 16 juli 2010

DJ Dimitri, de houselegende die de club verruilde voor vrijwilligerswerk op een bioboerderij, keerde gisteren officieel terug in de nacht. Met een soloset van zes uur lang in Trouw.

Dagen van te voren was de avond al uitverkocht, om teleurgestelde fans aan de deur te verkomen hield de club aan de Wibautstraat nog wat kaarten apart voor verkoop op de avond zelf. Vooral dertigplussers die de hoogtijdagen van de dj hebben meegemaakt kochten kaarten, schatte Trouw in. Dimitri Kneppers hoopte zelf op veel jonge nachtvlinders die hem slechts van naam kennen. “Ik wil juist die jongeren bereiken,” zei de dj die een van de RoXY-dj’s was die house in Nederland introduceerde gisterenmiddag. In verband met de deadline van de krant kon het Parool niet bij het hoogtepunt van het feest aanwezig zijn.

Het nieuws dat Dimitri stopte, de man die zoveel mensen aan de house kreeg en dansvloeren zodanig in extase wist te brengen dat tranen vloeiden, kwam drie jaar geleden hard aan bij de housegeneraties die met hem opgroeide. “Ik heb nog wel eens gezegd dat ik een sabbatical nam, maar dat ik definitief stopte, dat werd het verhaal,” zegt Dimitri nu. De liefde voor de nachtelijke uren kwam terug toen hij een jaar geleden draaide op het RoXY-reünie feest in Paradiso. “Dat is mijn clubje, daar moest ik zijn.” Doodnerveus was ‘ie, ‘maar de energie die je krijgt van het publiek, dat is fantastisch’. Hij wist: dit wil ik weer. Hij bouwde het langzaam op, draaide voor zijn grote terugkeer vannacht een paar keer als mystery guest op feesten, om te testen of hij de nieuwe muziek ook nog in de vingers heeft. Want de classics-feesten, daar is de drieënveertigjarige dj die in Bergen woont klaar mee. “Dat deed ik teveel voordat ik stopte. Dat ik in dat hokje zat was deels ook aan mezelf te wijten, ik bracht vlak na elkaar twee cd’s uit met classics. Steeds diezelfde nummers, het werd automatisme.”

Lees verder

Club AIR opent: een grote club die ook klein wil zijn

Parool, woensdag 28 april

Op de oude plek van iT is AIR neergedaald. Een grote club voor een breed publiek, bij het Rembrandtplein. “We willen liefst alle scenes binnen krijgen.”

Sander Kleinenberg, een van Nederlands grootste dj’s, opent donderdag 29 april AIR met zijn eigen avond. Die trekt de grote club, er passen ruim 1300 mensen in, wel vol. “Maar het moet hier met driehonderd mensen ook gezellig zijn,” vertelt mede-eigenaar Sjoerd Wynia (36) terwijl er nog overal bouwvakkers rondlopen om de club aan de Amstelstraat op tijd af te krijgen.

Een nieuwe club in het centrum van Amsterdam is al best bijzonder, een club van die omvang helemaal. In het centrum kunnen alleen Paradiso en de Melkweg (beiden gesubsidieerd) en Escape zoveel mensen binnen hebben. Dan zijn er de grote verhuurdozen aan de rand van de stad, The Powerzone en The Sand, die afgehuurd worden door organisaties om hun grote feesten te geven. Marcanti in Westerpark, die ook alleen verhuur deed, is sinds een paar maanden dicht.

AIR wil een combinatie van beiden worden: een echte club met wekelijks terugkerende programma’s die mede-georganiseerd worden door AIR zelf, sterk verbonden aan allerlei Amsterdamse scenetjes en met kwaliteitsmuziek, en tegelijkertijd een grote club die een breed publiek bereikt met dance die meer tegen het commerciële hangt. Om op zulke verschillende feesten het juiste gevoel te bereiken is AIR, dat grotendeels gehuisvest is onder straatniveau, geen grote vierkante doos maar een zaal met allerlei niveau’s, trapjes en ruimtes. “Je moet erin kunnen dwalen,” zegt Wynia, die een van de drie eigenaren is.

Lees verder

Zelfs Plasterk laat zich schminken op t Magneetfestival

Parool, maandag 12 april 2010

Voormalig minister Ronald Plasterk had wat vrolijke schmink rond zijn ogen laten kwasten. “De controle uit handen geven en vertrouwen, daar draait het Magneetfestival om.”

De politicus hield het openingspraatje van de groots opgezette try-out van het Magneetfestival, gisteren in Trouw. Motto van het festival: ‘no spectators, only participants’. Iedereen verkleden, schminken en als je op het podium wil en de andere festivalgangers willen dat ook, dan sta je er.

Plasterk, die vertelde initiatiefnemer en spring in ’t veld Jesse Limmen (1974) al jaren lang te volgen, zei dat de politiek er wat van kan leren. “De Magneetbar op Lowlands ging over participeren, meedoen, het publiek deelgenoot maken. Dat kan alleen als je bereid bent een deel van de controle te verliezen. En je durft te vertrouwen dat het toch goed gaat.”

De decorploeg had Trouw omgetoverd van industriële loods tot kleurrijk ditjes en datjes honk. Hier een houten keet beverfd met rare tekeningen en teksten, daar lijnen wasgoed en overal vlaggen en borden. Beneden traden bands en dj’s op in een oerwoud van planten en plastic. De twintigers en dertigers, een flink deel met schmink of in lekker gekke pakjes, kwamen er ondanks de zondagmiddag behoorlijk in beweging. Het bier kwam gewoon uit de ijskast, maar de wodka werd geschonken via ingenieuze apparaten.

Lees verder

Sugar Factory redt het niet op kunst alleen

Parool, zaterdag 10 april 2010

Er staan weer dikke rijen voor Sugar Factory, die dit weekend vijf jaar bestaat. Na een dip heeft het nachttheater nieuw publiek gevonden. “Op kunst alleen red je het niet.”

Op eerste Paasdag stond de rij om een uur  ’s nachts nog meters ver in de zandbak van de Lijnbaansgracht. Al maanden ligt het drukke uitgaansstraatje open en moeten bezoekers van de Sugar Factory de plankieren trotseren om de dansvloer te bereiken. Zondagnacht, dat betekent Wicked Jazz Sounds nacht. Met voor iedereen op maandag vrij, dus was het nog drukker op het feest dat al vanaf dag één in Sugar Factory zit. “Snel gerekend hebben we er al zo’n 260 edities gedaan,” zegt Manne van der Zee van Wicked Jazz Sounds. Het feest is een begrip onder mensen die het zich kunnen permitteren op maandag uit te slapen.

Binnen zingt Berenice van Leer freestyle over de beats van de dj heen. Teksten over feesten, losgaan en dansen met een glimlach. Een saxofonist speelt mee. Er staat apparatuur klaar voor de band die ook nog op zal treden. “De live-muziek is ons element van de extra laag kunst die Sugar Factory altijd in de avonden wil hebben,” zegt Van der Zee. De Wicked Jazz Sounds muzikanten ontwikkelden zich tijdens hun wekelijkse optreden in Sugar Factory tot heuse band met eigen repertoire. Vorig jaar kwam hun album uit, dat goed ontvangen werd.

Daags voor de opening vijf jaar geleden werd gezegd: “Er is wel een grote dansvloer, maar de kunst staat voorop in de programmering.” Sugar Factory, in de voormalige suikerfabriek tegenover de voormalige melkfabriek, zou anders worden dan alle andere clubs, zei oprichter en toenmalig mede-eigenaar Jacek Rajewski terwijl de laatste hand werd gelegd aan de rubberen versiersels in de zaal. Het heette ook geen club, maar een nachttheater, al was dat ook een vergunningenkwestie. Het zou geen platte karakterloze verhuurdoos worden, zoals Amuse was zoals de plek daarvoor bekend stond. En ook geen gelikte cocktailtent waar hippe designers de plek een geur van grandeur moeten geven. Sugar Factory zou een plek worden waar kunst en uitgaan met elkaar zou integreren. Performances, dans, live-schilderen. DJ-sets moesten onderbroken worden door acts op het podium en in het publiek.

Lees verder

Amsterdamse Rajae maakt nummer met kleinzoon Malcolm X

Parool, 3 april 2010

De kleinzoon van Malcolm X rolde via inrichtingen, bendes en gevangenissen het leven in van de Amsterdamse zangeres Rajae El Mouhandiz. Ze maakte een liedje over hem, en een clip met hem.

Het nummer gaat over durven zijn wie je wil zijn, maar op een lichtvoetige poppy manier. Naar te serieuze muziek willen mensen niet luisteren, weet El Mouhandiz. Het liedje gaat over vooroordelen, over hoe mensen vaak niet verder kijken dan die stickers die ze in hun hoofd al op je hebben geplakt. “De media heeft altijd alles wat Malcolm Lateef Shabazz deed met een vergrootglas in de gaten gehouden,” zegt El Mouhandiz (31) over de zoon van Malcolm X. En Malcolm junior heeft nogal wat meegemaakt en uitgehaald.

El Mouhandiz kent hem nog maar kort, een jaar ongeveer. Maar ze heeft een diepe band met de jongen, de eerste mannelijke afstammeling, die zoveel historie met zich meedraagt. “Hij wilde zelf heel graag deze videoclip met mij maken.” De zangeres ontmoette Malcolm Lateef Shabazz (25) op een conferentie voor jonge moslimleiders in Qatar. “We zagen elkaar in de lobby, en er was meteen een klik.” De hele avond en nacht namen ze samen het leven door, tot in het haventje waar ze zaten de zon weer opkwam. “Sindsdien hebben we elke dag contact.”

Malcolm Lateef Shabazz zit in de clip bij het nummer dat naar hem genoemd is. Er is een speciale versie waarin Malcolm zijn verhaal vertelt, maar die blijft nog geheim in een poging de Amerikaanse markt ermee te veroveren. “Dit is de eerste keer dat Malcolm een deel van zijn verhaal vertelt,” zegt El Mouhandiz.

Lees verder