Amsterdamse Rajae maakt nummer met kleinzoon Malcolm X

Parool, 3 april 2010

De kleinzoon van Malcolm X rolde via inrichtingen, bendes en gevangenissen het leven in van de Amsterdamse zangeres Rajae El Mouhandiz. Ze maakte een liedje over hem, en een clip met hem.

Het nummer gaat over durven zijn wie je wil zijn, maar op een lichtvoetige poppy manier. Naar te serieuze muziek willen mensen niet luisteren, weet El Mouhandiz. Het liedje gaat over vooroordelen, over hoe mensen vaak niet verder kijken dan die stickers die ze in hun hoofd al op je hebben geplakt. “De media heeft altijd alles wat Malcolm Lateef Shabazz deed met een vergrootglas in de gaten gehouden,” zegt El Mouhandiz (31) over de zoon van Malcolm X. En Malcolm junior heeft nogal wat meegemaakt en uitgehaald.

El Mouhandiz kent hem nog maar kort, een jaar ongeveer. Maar ze heeft een diepe band met de jongen, de eerste mannelijke afstammeling, die zoveel historie met zich meedraagt. “Hij wilde zelf heel graag deze videoclip met mij maken.” De zangeres ontmoette Malcolm Lateef Shabazz (25) op een conferentie voor jonge moslimleiders in Qatar. “We zagen elkaar in de lobby, en er was meteen een klik.” De hele avond en nacht namen ze samen het leven door, tot in het haventje waar ze zaten de zon weer opkwam. “Sindsdien hebben we elke dag contact.”

Malcolm Lateef Shabazz zit in de clip bij het nummer dat naar hem genoemd is. Er is een speciale versie waarin Malcolm zijn verhaal vertelt, maar die blijft nog geheim in een poging de Amerikaanse markt ermee te veroveren. “Dit is de eerste keer dat Malcolm een deel van zijn verhaal vertelt,” zegt El Mouhandiz.

Lees verder

Zwoele sound met spacey beats: Full Crate’s fans zitten wereldwijd

Parool, 30 maart 2010

Met zijn warme, soulfulle sound is producer Full Crate een buitenbeentje in de Amsterdamse muziekscene. Maar het buitenland heeft hem gevonden.

Foto: Patrick Ebu-Mordi

Full Crate (24) moest het horen via de oortjes aan een BlackBerry. Zijn eigen beats, met de vocals van soulheld Eric Roberson erover. Niet getruckt. Dankzij een twitterende vriend die Full Crates nummer She was Fly tipte als opbeurende track, raakte de Amerikaanse Roberson zo geroerd dat hij met zijn donkerzoete stem een eigen versie opnam en mailde. “Het eerste wat ik dacht was: als hij het maar niet verpest heeft,” zegt Full Crate (echte naam Narek Nikoghosyan) lachend. “Maar dat heeft hij niet gedaan. Hij heeft ook heel mooi ruimte gelaten voor de stem van Mar, die de oorspronkelijke versie zingt.”

Het nummer met de vocalen van de zanger die onder meer samenwerkte met zangeres Jill Scott en dj Jazzy Jeff ging in januari dit jaar als diepe groeven in vinyl de wereld over op de EP Conversations with Her. Daarop staan nog vier warme nummers van Full Crate waarop het soulgevoel samengaat met beats en geluiden van nu,  allemaal met zang van Mar, middelbareschoolvriend van de producer.

Het was de eerste keer dat Full Crates muziek officieel op vinyl werd uitgebracht. Deze week verschijnt de eerste clip bij de EP. Full Crate maakt al sinds zijn vijfde muziek, toen hij in Armenië piano ging studeren op de vooropleiding van het conservatorium. In Amsterdam begon hij op zijn zestiende, zijn familie verhuisde toen hij dertien was naar Nederland, plaatjes te draaien op feesten en later zelf muziek te produceren op instrumenten en de computer. Meteen was hij al bezig met de warme sound die hij nu maakt. “Met vrienden zaten we uren lang naar D’Angelo te luisteren. Om maar te kunnen begrijpen waarom die plaat zo ontzettend goed is,” zegt Full Crate.

Lees verder

Maskers: geen superster maar superheld

Artikel Kunstbijlage Parool 3 maart met Sander Kerkhof

Doom, The Bloody Beetroots en Redshape: drie artiesten die gemaskerd optreden tijdens het dancefestival 5daysoff dat vanavond begint. Een mysterieus uiterlijk brengt steevast de geruchtenmachine opgang. Fijne reclame.

Gaat donderdag de echte Doom schuil achter het masker, of betreedt een nepperd het podium tijdens 5daysoff? Fans vroegen de afgelopen weken Paradiso om een garantie de echte Doom, Amerikaanse undergroundrapper, te zullen zien optreden. En om de verzekering geld terug te kunnen krijgen als iemand anders met het stalen gezichtsmasker de microfoon zou vasthouden.

“De geruchten op internet over een nepDoom verspreiden zich als een kankergezwel,” zegt Kees Heus van Paradiso, die de rapper geboekt heeft. “Maar we weten zeker dat we de echte Doom hebben. We hebben een werkvisum geregeld dus we hebben een kopie van zijn paspoort.”

Daniel Dumile, zoals Doom echt heet, had al voor hij twaalf jaar geleden gemaskerd ging optreden een cultstatus bereikt met de groep KMD, maar het stalen masker heeft bijgedragen aan het mysterie rond de artiest en de spanning die hangt rond zijn schaarse shows. Dat geldt ook voor de andere twee gemaskerde artiesten die optreden tijdens het electronische muziekfestival in Paradiso en de Melkweg. De Duitse technoproducer Redshape, met een masker van een glad, glanzend rood expressieloos gezicht, en het Italiaanse springpunkhouse duo The Bloody Beetroots die zich op het podium nooit laten zien zonder hun zwarte nylonkousen met witte driehoeken over de ogen, krijgen extra aandacht juist omdat ze hun gezicht niet laten zien.

Lees verder

Boek vol reisreportages in muziekland

Artikel in Parool

Smerige tourbusjes, vertraagde vluchten, een promotor die hoeren regelt. Het boek Over de Grens beschrijft in twintig verhalen de successen van Nederlandse popmuzikanten in het buitenland.

Acht uur reizen en dan optreden voor net zoveel mensen. Spelen op slechte apparatuur. Spelen in een zaal die te laag is om fatsoenlijk te springen. Net genoeg betaald krijgen om de taxi terug naar het hotel te kunnen nemen.

Pop-journalist Gert-Jaap Hoekman bundelde de popverhalen die hij eerder schreef voor Revu tot een boek, Over de Grens. Hij breidde de verhalen wat uit, voegde er een aantal aan toe. Steeds reisde hij met de muzikanten mee hun droom achterna. Mee naar Sint Petersburg met Textures, naar Indonesië met Van Katoen, de woestijn in het Zuiden van Noord-Amerika in met Kraak en Smaak, bezocht het kapotgeschoten Sarajevo met Voicst. Het boek geeft een mooi overzicht van Nederlandse popmuzikanten die op dit moment iets bereiken in het buitenland of daar keihard voor aan het vechten zijn.

Soms kreeg Hoekman de dramatische spanningsboog eenvoudig aangeleverd. Zoals in het geval met Aux Raus. Het Amsterdamse gabberpunkduo ging naar Colombia, op uitnodiging van een fan. Hun optreden moest zijn ex-vriendin ervan overtuigen bij hem terug te keren. Al voor het concert gingen twee geluidsmannen met elkaar op de vuist om te bepalen wie er later aan de knoppen mocht zitten. En tijdens het optreden, waar veel te weinig mensen naartoe kwamen om uit de kosten te komen, viel het geluid uit.

Lees verder

Grijze haren, kroonluchters en R&B

Was nogal een clash van culturen, tijdens de middag die ik vandaag organiseerde in de Stadsschouwburg, in het kader van de Amsterdammer van het Jaar verkiezing. Vijf r&b-zangers onder een kroonluchter met als publiek grijze duiven die nooit van de woorden dough, spang of mattie gehoord hebben. Zangers Ehsan, Gio, Brace, Jayh en Cheb Mootje maakten er ondanks de buitengewone omstandigheden een fijne middag van, waarop opa’s en oma’s de handen in de lucht gooiden en er voorzichtige salsaheupen gedraaid werden.

Ehsan moest als eerste, en deed de aanwezige harten smelten met zijn zoete liefdesliedjes en lokte anderen de zaal in. Bij Gio’s acapellastuk viel menig gestifte mond open, veel mensen verwachten toch niet dat een gast met een oorbel echt goed zou kunnen zingen. Gehoorde quote: ‘dat soort jongens komt toch zo vaak negatief in het nieuws, zo leuk om te zien dat ze echt mooie dingen maken.”

Jayh ging akoestisch met gitarist. Klein, zacht en daardoor was de zaal vol aandacht. “Dit wordt de nieuwe Hazes,” voorspelde iemand die het kan weten. Brace pompte daarna snel wat hitjes, Cheb Mootje sloot af door meteen het publiek in te duiken. Onverwachte wending in zijn show: de schone dame die als decorstuk op het podium ging zitten om door Cheb Mootje bezongen te worden.

Trouwens, euthanasie-arts Wilfred van Ooijen werd verkozen tot Amsterdammer van het Jaar. Gefeliciteerd!

Nieuwe golf Nederlandstalige R&B

Jayh

Artikel Parool, woensdag 6 januari

Een nieuwe golf Nederlandstalige r&b zwelt aan om over Nederland uit te rollen. Grote stadsjongens met gouden keeltjes. “Een paar jaar geleden was zingen nog voor mietjes.”

Stoere grotestadsjongens met gouden keeltjes. Ze dragen mutsjes, zonnenbrillen, hoodies, hippe spijkerbroeken, gesoigneerde kapsels. En zingen zoete teksten als: ‘ik denk aan jou, was je nu maar bij mij. Want bij jou voel ik me vogelvrij’. Een nieuwe golf Nederlandstalige r&b is in aantocht.  Of misschien is urban volkspop een betere benaming. Of ‘smartlappen 2.0’, zoals iemand suggereerde.

Feit is dat zingen voor de multiculturele jeugd weer helemaal ok is. En niet alleen stoere praat, maar heel veel liedjes over verlangen, verliefdheid, en gemis. Dit jaar komen er drie albums uit in die categorie, van Brace, Gio en Jayh. “Een paar jaar geleden kon je echt niet gaan zingen, zingen was iets voor mietjes,” zegt Jayh (Jaouad Ait taleb Nasser, 27), die dit jaar zijn debuutalbum uitbrengt bij het label Top Notch. Hij groeide vanaf zijn kindertijd op in Amsterdam-Noord en hinkstapsprongde muzikaal van Caraïbische muziek op de Antillen, via de kerk naar hiphopproducer tot de zanger die hij nu is.

Lees verder

KC met soul zet Trouw in het zweet

Waaanzinnig lekker gedanst, zaterdag in Trouw op de soulvolle tunes van KC the Funkaholic. Hij vierde daar dat hij al 25 jaar plaatjes draait voor de dansvloer. En fok, wat kan hij dat goed. Warm, funky, soulfull. Dat de helft van het publiek bestond uit dansers die daarvoor hadden meegedaan aan de nogal lange housedance battle dreef de energie op de dansvloer tot een kookpunt.

Een stukje van de battle check je hier

hieronder mijn stuk vooraf in het Parool

Artikel Parool, zaterdag 19 december

Op de dansvloer wordt de laatste jaren vooral staand geborreld. Maar zaterdag komen de beste housedansers naar het feestje ter ere het 25-jarige dj-schap van KC The Funkaholic.

Uit Japan, Zweden, Duitsland, Amerika vlogen housedansers eerder deze week naar Amsterdam om workshops te volgen van hun helden. Morgen Izaterdag) zullen ze zich tijdens de wedstrijd in Trouw in het zweet dansen om bij de laatste drie te eindigen.  Want die drie mogen battlen tegen de jury die bestaat uit drie legendes van housedance: Way Sha (New York), Byron Cox (New York) en Rabah Otrip House (Parijs). Muziek: diepe housetracks. Fysiek vocabulair: snelle elastieke benen, flexibel bovenlijf en zekere armen.

Op de schoolfeesten waar KC The Funkaholic (Kees Heus, 44) voor het eerst draaide was er nog het schuifelkwartiertje. En later in de clubs werd er verleid op de dansvloer, paringsdansen. “Nu gaat het meer op de caveman stijl: flesje kapotslaan en vrouw meesleuren naar je hol.” Als dj mist hij de dansers op de vloer. Mensen die niet alleen hun hoofd knikken, maar hun hele lijf laten samensmelten met de muziek. Dus toen Heus, ook programmeur bij Paradiso en man achter het label Kindred Spirits, gevraagd werd of hij iets speciaals wilde doen tijdens zijn jubilieumfeest Forever wist hij dat het iets met dans moest zijn.

Lees verder

BNN houdt de State Awards exclusief

Parool, dinsdag 15 december

Prijzenfestijn in hiphopland, maandagavond in de Melkweg. Nou ja, in een deel van hiphopland. ”De State Awards zijn natuurlijk ook een beetje de Kees Awards,” zei presentator Lange Frans aan het begin van de avond.

Wie ‘Kees’ zegt in hiphopland weet over wie het gaat: platenbaas Kees de Koning. Bijna alle winnaars hadden iets met Kees te maken. Eerder dit jaar kreeg Fresku een contract bij Top Notch, het hiphoplabel dat door De Koning werd opgericht. Fresku kreeg maandagavond prijzen voor beste single, Rookie of the Year, en werd gelauwerd voor zijn teksten. Dat laatste overigens niet voor het nummer Brief aan Kees, maar voor zijn single Twijfel.

Lees verder

Homo’s en hiphop gaan niet samen

Kunstbijlage Parool, 4 november

Hiphop en homo’s, dat gaat niet samen. Enige associatie met homosexualiteit tast het stoere imago van rappers aan. Ook in Nederland. “Geld en agressie – dát verkoopt.”


Busta Rhymes vindt dat de hiphopcultuur homosexualiteit afkeurt. Als de beroemde rapper in de Amerikaanse documentaire Beyond beats & rhymes (2006) een vraag gesteld krijgt over hiphop en homosexualiteit verstrakt zijn gezicht, weet hij bovenstaand statement te stamelen om vervolgens geforceerd nonchalant de ruimte uit te lopen.

Theatermaker Tjon Rockon liep twee maanden geleden met een voicerecorder rond op een hiphopbijeenkomst in Rotterdam. De hele Nederlande rapscene was aanwezig. Ter voorbereiding op zijn voorstelling op het Hollandse Nieuwe festival dat morgen begint, stelde hij iedereen een vraag over homo’s en hiphop. “Heb je een boodschap voor de gay-rappers out there?” Of: “wat vind je van gays mc’s?” Onvoorbereid stak hij het apparaatje voor hun mond en wachtte op antwoord.

Lees verder

Vier strijkers en een dj

Parool, 26 oktober 2009

cmonandkypsi-live1-delaat-1106

Laptop, draaitafels en een strijkkwartet. Zaterdag vierde Entrée, de jongerenvereniging van het Concertgebouw, haar 15-jarige bestaan.

In de statige kleine zaal van het Concertgebouw, onder de letters Beethoven, keek dj Kypski gespannen de zaal in. Twee keer repeteerde hij maar met het Matangi strijkkwartet. Nu was het moment waarop de beats uit de laptop, en de geluiden die hij scratchend uit de platen tovert, goed getimed moesten samenvloeien met de strijkers. Het keurige, jonge publiek beluisterde de beat die Kypski aan zette geïnteresseerd. Hard applaus was er vooral voor de grote stukken van de strijkers.

Entrée was voor haar jubileum op zoek naar een grensverleggende combinatie tussen klassieke muziek en dance, vertelt Ming Fong Khouw (23), van de jongerenvereniging van het Concertgebouw. Eerder organiseerde Entrée al concerten met crossovers naar andere stijlen als jazz, pop en arabische muziek. “We willen ons presenteren als jong en vernieuwend. En dance is jong en vernieuwend.”

Lees verder