Gikkels: activistische rapper met een zwak voor Acda & de Munnik

Parool, maandag 10 januari 2011

Gikkels rapte zichzelf in 2009 de journaals in met de track Doofpot. Een fel politiek commentaar op bobo’s die hiphop de schuld gaven van geweld in de Bijlmer. Op zijn debuutalbum laat hij ook zijn gevoelige kant horen.

Op de persfoto die hij heeft laten maken kijkt Gikkels, donker gekleed, met priemende ogen serieus de camera in. Boos bijna. De persfoto moet zijn nieuwe album promoten, Uit m’n cocon gekropen. De plaat kwam eind vorig jaar uit, dit weekend was het releasefeest. In het echt is Gideon Everduim (26), zoals de rapper officieel heet, vrolijk, goedlachs, open.

De rapper kwam in de zomer van 2009 in alle media met het nummer Doofpot, dat een reactie was op de uitspraken van bobo’s over de schietpartijen onder jongeren in Zuidoost. SP’er Evert Hartog had het over een ‘cultuur van holbewoners’ in Zuidoost, hoofdcommissaris Bernard Welten meende dat het geweld werd veroorzaakt door hiphop. In de track zegt Gikkels dat de hoge heren moeten ophouden met leugens verspreiden en aan meer dan hun eigen hachje moeten denken. Het nummer staat op zijn album, met een paar andere politieke, activistische teksten in de lijn van helden als Public Enemy en KRS One. Ze staan er onbeschaamd naast de gevoelige liedjes waarin Gikkels open verhaalt over de pieken en diepe dalen van zijn privéleven. In het nummer Oprechte Liefde bezingt hij lyrisch zijn liefde voor zijn dochter en zijn moeder, op een beat met veel violen. “Ik ben echt verbaasd dat zoveel mensen geraakt worden door dit nummer,” zegt Gikkels, die zichzelf op het album beschrijft als ‘algemeen beschaafd maar toch straat’.

De reacties hebben Gikkels aan het denken gezet. “Ik wil graag veel mensen bereiken met mijn muziek. Door het succes van dit nummer wil ik in de toekomst meer persoonlijke nummers gaan maken.” Niet alleen recalcitrante beuknummers, of partytracks. Ook de blues. “Ik ben denk ik best wel beïnvloed door Acda & De Munnik,” zegt Gikkels. “Die maken ook blues. Ik kreeg van mijn moeder ooit dat album Naar huis. Dat heb ik veel geluisterd. Hoe ze met taal omgaan, dat vond ik ook mooi. Dat ze zingen over een piraat, maar dat je weet dat ze er ook iets anders mee bedoelen.”

Lees verder

Appelsap 2010: hiphop met hippie-feel

Parool, maandag 2 augustus

Foto van 3voor12

Een simpele blockjam is Appelsap al lang niet meer. Gisteren kwamen er duizenden mensen langs in het Oosterpark, op de tiende verjaardag van het gratis hiphopfestival.

‘Fock Wachten’. Het spandoek met die tekst zag er haastig in elkaar geknutseld uit en leek even te slaan op het enorme gedrang om aan drank te komen. Barren en eettentjes waren een paar uur lang slechts bereikbaar voor doordouwers, zo druk was het gisteren op Appelsap in het Oosterpark. Maar daar werd ook een spandoek met Slordig opgestoken, een verwijzing naar de mixtape van de twee artiesten op het podium, Jayh en Adje. En tijdens het bouncende nummer Fock Wachten, met producer Reverse op de beats, werden net als in de clip kokers met rood rokend vuurwerk omhoog gehouden.

Het gratis hiphopfestival vierde gisteren haar tienjarig bestaan met een negende editie, Appelsap was er in 2007 en 2008 tussenuit. Lokale helden waren, zoals altijd, de belangrijkste peiler van de dag. En iedereen trekt zijn eigen publiek. Dertigers en veertigers die er tien jaar geleden ook al bij waren kwamen nu met buggies en babies, hipsters, hiphoppers en bling bling, alles liep gisteren door elkaar. Vanuit de Bijlmer, IJburg en zelfs ver buiten de stad waren ze naar het Oosterpark gekomen.

Lees verder

Ankhs, farao’s en de kosmos

Wat hebben die afro-amerikaanse artiesten toch met de kosmos en Egypte? Flying-Lotus’ nieuwe plaat Cosmogramma zit vol met titels als A Cosmic Drama, Zodiac Shit, Galaxy in Janaki. Erykah Badu kwam weer terug met haar favoriete Egyptische symbool de Ankh.
Ik schreef er een stukje over voor mixin.nl , naar aanloop van de nieuwe MC voorstelling De laatste dichters. Tekenaar, pappie en MC-man Brian Elstak hing voor de gelegenheid ’n Ankh in m’n oor.

Amsterdamse Rajae maakt nummer met kleinzoon Malcolm X

Parool, 3 april 2010

De kleinzoon van Malcolm X rolde via inrichtingen, bendes en gevangenissen het leven in van de Amsterdamse zangeres Rajae El Mouhandiz. Ze maakte een liedje over hem, en een clip met hem.

Het nummer gaat over durven zijn wie je wil zijn, maar op een lichtvoetige poppy manier. Naar te serieuze muziek willen mensen niet luisteren, weet El Mouhandiz. Het liedje gaat over vooroordelen, over hoe mensen vaak niet verder kijken dan die stickers die ze in hun hoofd al op je hebben geplakt. “De media heeft altijd alles wat Malcolm Lateef Shabazz deed met een vergrootglas in de gaten gehouden,” zegt El Mouhandiz (31) over de zoon van Malcolm X. En Malcolm junior heeft nogal wat meegemaakt en uitgehaald.

El Mouhandiz kent hem nog maar kort, een jaar ongeveer. Maar ze heeft een diepe band met de jongen, de eerste mannelijke afstammeling, die zoveel historie met zich meedraagt. “Hij wilde zelf heel graag deze videoclip met mij maken.” De zangeres ontmoette Malcolm Lateef Shabazz (25) op een conferentie voor jonge moslimleiders in Qatar. “We zagen elkaar in de lobby, en er was meteen een klik.” De hele avond en nacht namen ze samen het leven door, tot in het haventje waar ze zaten de zon weer opkwam. “Sindsdien hebben we elke dag contact.”

Malcolm Lateef Shabazz zit in de clip bij het nummer dat naar hem genoemd is. Er is een speciale versie waarin Malcolm zijn verhaal vertelt, maar die blijft nog geheim in een poging de Amerikaanse markt ermee te veroveren. “Dit is de eerste keer dat Malcolm een deel van zijn verhaal vertelt,” zegt El Mouhandiz.

Lees verder

Zwoele sound met spacey beats: Full Crate’s fans zitten wereldwijd

Parool, 30 maart 2010

Met zijn warme, soulfulle sound is producer Full Crate een buitenbeentje in de Amsterdamse muziekscene. Maar het buitenland heeft hem gevonden.

Foto: Patrick Ebu-Mordi

Full Crate (24) moest het horen via de oortjes aan een BlackBerry. Zijn eigen beats, met de vocals van soulheld Eric Roberson erover. Niet getruckt. Dankzij een twitterende vriend die Full Crates nummer She was Fly tipte als opbeurende track, raakte de Amerikaanse Roberson zo geroerd dat hij met zijn donkerzoete stem een eigen versie opnam en mailde. “Het eerste wat ik dacht was: als hij het maar niet verpest heeft,” zegt Full Crate (echte naam Narek Nikoghosyan) lachend. “Maar dat heeft hij niet gedaan. Hij heeft ook heel mooi ruimte gelaten voor de stem van Mar, die de oorspronkelijke versie zingt.”

Het nummer met de vocalen van de zanger die onder meer samenwerkte met zangeres Jill Scott en dj Jazzy Jeff ging in januari dit jaar als diepe groeven in vinyl de wereld over op de EP Conversations with Her. Daarop staan nog vier warme nummers van Full Crate waarop het soulgevoel samengaat met beats en geluiden van nu,  allemaal met zang van Mar, middelbareschoolvriend van de producer.

Het was de eerste keer dat Full Crates muziek officieel op vinyl werd uitgebracht. Deze week verschijnt de eerste clip bij de EP. Full Crate maakt al sinds zijn vijfde muziek, toen hij in Armenië piano ging studeren op de vooropleiding van het conservatorium. In Amsterdam begon hij op zijn zestiende, zijn familie verhuisde toen hij dertien was naar Nederland, plaatjes te draaien op feesten en later zelf muziek te produceren op instrumenten en de computer. Meteen was hij al bezig met de warme sound die hij nu maakt. “Met vrienden zaten we uren lang naar D’Angelo te luisteren. Om maar te kunnen begrijpen waarom die plaat zo ontzettend goed is,” zegt Full Crate.

Lees verder

Maskers: geen superster maar superheld

Artikel Kunstbijlage Parool 3 maart met Sander Kerkhof

Doom, The Bloody Beetroots en Redshape: drie artiesten die gemaskerd optreden tijdens het dancefestival 5daysoff dat vanavond begint. Een mysterieus uiterlijk brengt steevast de geruchtenmachine opgang. Fijne reclame.

Gaat donderdag de echte Doom schuil achter het masker, of betreedt een nepperd het podium tijdens 5daysoff? Fans vroegen de afgelopen weken Paradiso om een garantie de echte Doom, Amerikaanse undergroundrapper, te zullen zien optreden. En om de verzekering geld terug te kunnen krijgen als iemand anders met het stalen gezichtsmasker de microfoon zou vasthouden.

“De geruchten op internet over een nepDoom verspreiden zich als een kankergezwel,” zegt Kees Heus van Paradiso, die de rapper geboekt heeft. “Maar we weten zeker dat we de echte Doom hebben. We hebben een werkvisum geregeld dus we hebben een kopie van zijn paspoort.”

Daniel Dumile, zoals Doom echt heet, had al voor hij twaalf jaar geleden gemaskerd ging optreden een cultstatus bereikt met de groep KMD, maar het stalen masker heeft bijgedragen aan het mysterie rond de artiest en de spanning die hangt rond zijn schaarse shows. Dat geldt ook voor de andere twee gemaskerde artiesten die optreden tijdens het electronische muziekfestival in Paradiso en de Melkweg. De Duitse technoproducer Redshape, met een masker van een glad, glanzend rood expressieloos gezicht, en het Italiaanse springpunkhouse duo The Bloody Beetroots die zich op het podium nooit laten zien zonder hun zwarte nylonkousen met witte driehoeken over de ogen, krijgen extra aandacht juist omdat ze hun gezicht niet laten zien.

Lees verder

Boek vol reisreportages in muziekland

Artikel in Parool

Smerige tourbusjes, vertraagde vluchten, een promotor die hoeren regelt. Het boek Over de Grens beschrijft in twintig verhalen de successen van Nederlandse popmuzikanten in het buitenland.

Acht uur reizen en dan optreden voor net zoveel mensen. Spelen op slechte apparatuur. Spelen in een zaal die te laag is om fatsoenlijk te springen. Net genoeg betaald krijgen om de taxi terug naar het hotel te kunnen nemen.

Pop-journalist Gert-Jaap Hoekman bundelde de popverhalen die hij eerder schreef voor Revu tot een boek, Over de Grens. Hij breidde de verhalen wat uit, voegde er een aantal aan toe. Steeds reisde hij met de muzikanten mee hun droom achterna. Mee naar Sint Petersburg met Textures, naar Indonesië met Van Katoen, de woestijn in het Zuiden van Noord-Amerika in met Kraak en Smaak, bezocht het kapotgeschoten Sarajevo met Voicst. Het boek geeft een mooi overzicht van Nederlandse popmuzikanten die op dit moment iets bereiken in het buitenland of daar keihard voor aan het vechten zijn.

Soms kreeg Hoekman de dramatische spanningsboog eenvoudig aangeleverd. Zoals in het geval met Aux Raus. Het Amsterdamse gabberpunkduo ging naar Colombia, op uitnodiging van een fan. Hun optreden moest zijn ex-vriendin ervan overtuigen bij hem terug te keren. Al voor het concert gingen twee geluidsmannen met elkaar op de vuist om te bepalen wie er later aan de knoppen mocht zitten. En tijdens het optreden, waar veel te weinig mensen naartoe kwamen om uit de kosten te komen, viel het geluid uit.

Lees verder