Appelsap 2010: hiphop met hippie-feel

Parool, maandag 2 augustus

Foto van 3voor12

Een simpele blockjam is Appelsap al lang niet meer. Gisteren kwamen er duizenden mensen langs in het Oosterpark, op de tiende verjaardag van het gratis hiphopfestival.

‘Fock Wachten’. Het spandoek met die tekst zag er haastig in elkaar geknutseld uit en leek even te slaan op het enorme gedrang om aan drank te komen. Barren en eettentjes waren een paar uur lang slechts bereikbaar voor doordouwers, zo druk was het gisteren op Appelsap in het Oosterpark. Maar daar werd ook een spandoek met Slordig opgestoken, een verwijzing naar de mixtape van de twee artiesten op het podium, Jayh en Adje. En tijdens het bouncende nummer Fock Wachten, met producer Reverse op de beats, werden net als in de clip kokers met rood rokend vuurwerk omhoog gehouden.

Het gratis hiphopfestival vierde gisteren haar tienjarig bestaan met een negende editie, Appelsap was er in 2007 en 2008 tussenuit. Lokale helden waren, zoals altijd, de belangrijkste peiler van de dag. En iedereen trekt zijn eigen publiek. Dertigers en veertigers die er tien jaar geleden ook al bij waren kwamen nu met buggies en babies, hipsters, hiphoppers en bling bling, alles liep gisteren door elkaar. Vanuit de Bijlmer, IJburg en zelfs ver buiten de stad waren ze naar het Oosterpark gekomen.

Lees verder

DJ Dimitri is terug

Parool, zaterdag 16 juli 2010

DJ Dimitri, de houselegende die de club verruilde voor vrijwilligerswerk op een bioboerderij, keerde gisteren officieel terug in de nacht. Met een soloset van zes uur lang in Trouw.

Dagen van te voren was de avond al uitverkocht, om teleurgestelde fans aan de deur te verkomen hield de club aan de Wibautstraat nog wat kaarten apart voor verkoop op de avond zelf. Vooral dertigplussers die de hoogtijdagen van de dj hebben meegemaakt kochten kaarten, schatte Trouw in. Dimitri Kneppers hoopte zelf op veel jonge nachtvlinders die hem slechts van naam kennen. “Ik wil juist die jongeren bereiken,” zei de dj die een van de RoXY-dj’s was die house in Nederland introduceerde gisterenmiddag. In verband met de deadline van de krant kon het Parool niet bij het hoogtepunt van het feest aanwezig zijn.

Het nieuws dat Dimitri stopte, de man die zoveel mensen aan de house kreeg en dansvloeren zodanig in extase wist te brengen dat tranen vloeiden, kwam drie jaar geleden hard aan bij de housegeneraties die met hem opgroeide. “Ik heb nog wel eens gezegd dat ik een sabbatical nam, maar dat ik definitief stopte, dat werd het verhaal,” zegt Dimitri nu. De liefde voor de nachtelijke uren kwam terug toen hij een jaar geleden draaide op het RoXY-reünie feest in Paradiso. “Dat is mijn clubje, daar moest ik zijn.” Doodnerveus was ‘ie, ‘maar de energie die je krijgt van het publiek, dat is fantastisch’. Hij wist: dit wil ik weer. Hij bouwde het langzaam op, draaide voor zijn grote terugkeer vannacht een paar keer als mystery guest op feesten, om te testen of hij de nieuwe muziek ook nog in de vingers heeft. Want de classics-feesten, daar is de drieënveertigjarige dj die in Bergen woont klaar mee. “Dat deed ik teveel voordat ik stopte. Dat ik in dat hokje zat was deels ook aan mezelf te wijten, ik bracht vlak na elkaar twee cd’s uit met classics. Steeds diezelfde nummers, het werd automatisme.”

Lees verder

Club AIR opent: een grote club die ook klein wil zijn

Parool, woensdag 28 april

Op de oude plek van iT is AIR neergedaald. Een grote club voor een breed publiek, bij het Rembrandtplein. “We willen liefst alle scenes binnen krijgen.”

Sander Kleinenberg, een van Nederlands grootste dj’s, opent donderdag 29 april AIR met zijn eigen avond. Die trekt de grote club, er passen ruim 1300 mensen in, wel vol. “Maar het moet hier met driehonderd mensen ook gezellig zijn,” vertelt mede-eigenaar Sjoerd Wynia (36) terwijl er nog overal bouwvakkers rondlopen om de club aan de Amstelstraat op tijd af te krijgen.

Een nieuwe club in het centrum van Amsterdam is al best bijzonder, een club van die omvang helemaal. In het centrum kunnen alleen Paradiso en de Melkweg (beiden gesubsidieerd) en Escape zoveel mensen binnen hebben. Dan zijn er de grote verhuurdozen aan de rand van de stad, The Powerzone en The Sand, die afgehuurd worden door organisaties om hun grote feesten te geven. Marcanti in Westerpark, die ook alleen verhuur deed, is sinds een paar maanden dicht.

AIR wil een combinatie van beiden worden: een echte club met wekelijks terugkerende programma’s die mede-georganiseerd worden door AIR zelf, sterk verbonden aan allerlei Amsterdamse scenetjes en met kwaliteitsmuziek, en tegelijkertijd een grote club die een breed publiek bereikt met dance die meer tegen het commerciële hangt. Om op zulke verschillende feesten het juiste gevoel te bereiken is AIR, dat grotendeels gehuisvest is onder straatniveau, geen grote vierkante doos maar een zaal met allerlei niveau’s, trapjes en ruimtes. “Je moet erin kunnen dwalen,” zegt Wynia, die een van de drie eigenaren is.

Lees verder

Zelfs Plasterk laat zich schminken op t Magneetfestival

Parool, maandag 12 april 2010

Voormalig minister Ronald Plasterk had wat vrolijke schmink rond zijn ogen laten kwasten. “De controle uit handen geven en vertrouwen, daar draait het Magneetfestival om.”

De politicus hield het openingspraatje van de groots opgezette try-out van het Magneetfestival, gisteren in Trouw. Motto van het festival: ‘no spectators, only participants’. Iedereen verkleden, schminken en als je op het podium wil en de andere festivalgangers willen dat ook, dan sta je er.

Plasterk, die vertelde initiatiefnemer en spring in ’t veld Jesse Limmen (1974) al jaren lang te volgen, zei dat de politiek er wat van kan leren. “De Magneetbar op Lowlands ging over participeren, meedoen, het publiek deelgenoot maken. Dat kan alleen als je bereid bent een deel van de controle te verliezen. En je durft te vertrouwen dat het toch goed gaat.”

De decorploeg had Trouw omgetoverd van industriële loods tot kleurrijk ditjes en datjes honk. Hier een houten keet beverfd met rare tekeningen en teksten, daar lijnen wasgoed en overal vlaggen en borden. Beneden traden bands en dj’s op in een oerwoud van planten en plastic. De twintigers en dertigers, een flink deel met schmink of in lekker gekke pakjes, kwamen er ondanks de zondagmiddag behoorlijk in beweging. Het bier kwam gewoon uit de ijskast, maar de wodka werd geschonken via ingenieuze apparaten.

Lees verder

Sugar Factory redt het niet op kunst alleen

Parool, zaterdag 10 april 2010

Er staan weer dikke rijen voor Sugar Factory, die dit weekend vijf jaar bestaat. Na een dip heeft het nachttheater nieuw publiek gevonden. “Op kunst alleen red je het niet.”

Op eerste Paasdag stond de rij om een uur  ’s nachts nog meters ver in de zandbak van de Lijnbaansgracht. Al maanden ligt het drukke uitgaansstraatje open en moeten bezoekers van de Sugar Factory de plankieren trotseren om de dansvloer te bereiken. Zondagnacht, dat betekent Wicked Jazz Sounds nacht. Met voor iedereen op maandag vrij, dus was het nog drukker op het feest dat al vanaf dag één in Sugar Factory zit. “Snel gerekend hebben we er al zo’n 260 edities gedaan,” zegt Manne van der Zee van Wicked Jazz Sounds. Het feest is een begrip onder mensen die het zich kunnen permitteren op maandag uit te slapen.

Binnen zingt Berenice van Leer freestyle over de beats van de dj heen. Teksten over feesten, losgaan en dansen met een glimlach. Een saxofonist speelt mee. Er staat apparatuur klaar voor de band die ook nog op zal treden. “De live-muziek is ons element van de extra laag kunst die Sugar Factory altijd in de avonden wil hebben,” zegt Van der Zee. De Wicked Jazz Sounds muzikanten ontwikkelden zich tijdens hun wekelijkse optreden in Sugar Factory tot heuse band met eigen repertoire. Vorig jaar kwam hun album uit, dat goed ontvangen werd.

Daags voor de opening vijf jaar geleden werd gezegd: “Er is wel een grote dansvloer, maar de kunst staat voorop in de programmering.” Sugar Factory, in de voormalige suikerfabriek tegenover de voormalige melkfabriek, zou anders worden dan alle andere clubs, zei oprichter en toenmalig mede-eigenaar Jacek Rajewski terwijl de laatste hand werd gelegd aan de rubberen versiersels in de zaal. Het heette ook geen club, maar een nachttheater, al was dat ook een vergunningenkwestie. Het zou geen platte karakterloze verhuurdoos worden, zoals Amuse was zoals de plek daarvoor bekend stond. En ook geen gelikte cocktailtent waar hippe designers de plek een geur van grandeur moeten geven. Sugar Factory zou een plek worden waar kunst en uitgaan met elkaar zou integreren. Performances, dans, live-schilderen. DJ-sets moesten onderbroken worden door acts op het podium en in het publiek.

Lees verder

Sluiting lijkt tijdens Happy Hour in Exit ver weg

Parool, 2 april 2010

Het bier ging in duo’s de bar over. Happy Hour. Om half twee ’s nachts leken de juridische en financiële problemen van de Exit er ver weg.

Als andere café’s op donderdag om één uur leeg geveegd moeten worden stroomt het vol in het Exit Café op de Reguliersdwarsstraat. Dus ook gisteren, daags nadat bekend werd dat homotent Exit dinsdag ontruimd wordt als de pacht niet aan Heineken wordt betaald. Groepjes vrolijke gasten schuurde langs elkaar in de smalle bar met skihut-thema. Gezellig licht, schermen aan de muur met videoclips en foto’s van eerdere feestjes. Achterin, tussen het hout dat het chalet-gevoel moet geven, een paal om in te dansen. En joehoe, handen in de lucht, want daar klinkt weer een hit van Lady Gaga.

Het personeel was minder uitgelaten. “Ik heb twee woorden voor je,” zei de manager eerder terwijl hij buiten een banner ophing met vier brede blote torso’s erop. “Geen commentaar. Sorry schat.” Over de kwestie Kooistra, de horecatycoon die met ingewikkelde juridische constructies boven dit alles zweeft,  en de dreigende sluiting van het personeel geen woord. De vriendelijke beveiliger aan de deur maakte duidelijk dat binnen niet over de kwestie gerept mocht worden. “Als ik merk dat je binnen iemand ernaar vraagt, dan zet ik je eruit,” zei hij tegen de verslaggever. “Maandag verschijnt de heer Kooistra bij Pauw en Witteman, kijk daar maar naar.”

Lees verder

Zwoele sound met spacey beats: Full Crate’s fans zitten wereldwijd

Parool, 30 maart 2010

Met zijn warme, soulfulle sound is producer Full Crate een buitenbeentje in de Amsterdamse muziekscene. Maar het buitenland heeft hem gevonden.

Foto: Patrick Ebu-Mordi

Full Crate (24) moest het horen via de oortjes aan een BlackBerry. Zijn eigen beats, met de vocals van soulheld Eric Roberson erover. Niet getruckt. Dankzij een twitterende vriend die Full Crates nummer She was Fly tipte als opbeurende track, raakte de Amerikaanse Roberson zo geroerd dat hij met zijn donkerzoete stem een eigen versie opnam en mailde. “Het eerste wat ik dacht was: als hij het maar niet verpest heeft,” zegt Full Crate (echte naam Narek Nikoghosyan) lachend. “Maar dat heeft hij niet gedaan. Hij heeft ook heel mooi ruimte gelaten voor de stem van Mar, die de oorspronkelijke versie zingt.”

Het nummer met de vocalen van de zanger die onder meer samenwerkte met zangeres Jill Scott en dj Jazzy Jeff ging in januari dit jaar als diepe groeven in vinyl de wereld over op de EP Conversations with Her. Daarop staan nog vier warme nummers van Full Crate waarop het soulgevoel samengaat met beats en geluiden van nu,  allemaal met zang van Mar, middelbareschoolvriend van de producer.

Het was de eerste keer dat Full Crates muziek officieel op vinyl werd uitgebracht. Deze week verschijnt de eerste clip bij de EP. Full Crate maakt al sinds zijn vijfde muziek, toen hij in Armenië piano ging studeren op de vooropleiding van het conservatorium. In Amsterdam begon hij op zijn zestiende, zijn familie verhuisde toen hij dertien was naar Nederland, plaatjes te draaien op feesten en later zelf muziek te produceren op instrumenten en de computer. Meteen was hij al bezig met de warme sound die hij nu maakt. “Met vrienden zaten we uren lang naar D’Angelo te luisteren. Om maar te kunnen begrijpen waarom die plaat zo ontzettend goed is,” zegt Full Crate.

Lees verder

Negen dikke billen en een puist

Parool, 29 maart 2010

De billen waren een stuk groter dan de opkomst, zaterdag bij The Real Big Ass Parade in The Sand.

“’T is binnen droog man,” zei een jongen op de winderige hoek bij The Sand, de feestverhuurdoos achter station Sloterdijk. Zo leeg en saai dat er om één uur ’s nachts alweer groepjes mensen naar buiten kwamen. Terwijl de billenshow pas om een uur of half twee zou beginnen. De jongen probeerde zijn twee kaarten, à 25 euro per stuk, te slijten. Maar behalve een verkeersregelaar was er bijna niemand.

Nieuwe urbanevenementenorganisatie D-Four had negen dikbillige beroemde modellen en video vixens uit Amerika overgevlogen voor The Real Big Ass Parade. Gegarandeerd geheel natuurlijk, ‘geen silliconen, staat er in de contracten’. Buffie The Body, beroemd geworden door met haar indrukwekkende billen in clips bevallig tegen rappers op te rijden, zou de host van de avond zijn.

D-Four bestaat anderhalf jaar, en wil het ‘anders doen dan al die andere urbanorganisaties die heel veel promotie maken voor evenementen maar dan helemaal geen goed contract met de artiest blijken te hebben,’ zei een van de jongens van D-Four, die niet met zijn naam in de krant wil. Het was hun eerste evenement in Amsterdam, en de artiesten waren er. Ruim anderhalf uur later dan gepland kaatste de schorre stem van Buffie The Body, gekleed in een kuis groen jurkje, tegen de vlakte van beton. Veel meer publiek dan de handjes vol bezoekers van donkere kerels met gouden tanden, een net te dikke witte dertiger die danste in zijn eentje en twee meisjes die op de muziek afkwamen, waren niet gekomen.

Voordeel was dat iedereen een plekje aan de catwalk kon bemachtigen. Ook de twee jongens die voor vijftienhonderd euro een VIP-tafel hadden geboekt daalden af om met hun camera en telefoon de trillende billen vast te leggen. Negen konten in verschillende lingeriethema’s. Een jaren tachtig veter-constructie, tijgerprint afgezet met gouden pailletten, een badpak met veel gaten, netkousen met een string erboven. En steeds enorme billen. Enorme dijen. Met enorm veel cellulitus. Maar de buiken vrij strak. Terwijl Buffie The Body af en toe riep ‘keep your hands to yourself’ tijgerden de vrouwen om beurten over de catwalk. Draaiden hun billen, benen iets gespreid, op ooghoogte richting publiek. Buffie riep nog eens de website van de betreffende dame. Porno actrice Olivia O’Lovely, met zwart korsetje, liet zich niet afremmen door de twee puisten in haar bilspleet en liet haar pronkstukken zakken richting grote ogen en camera’s.

Lees verder

DEP trekt zieltogende Cox vol

Parool, 22 maart 2010

AMSTERDAM – Jarenlang wilde niemand het trapje afdalen naar Café Cox onder de Stadsschouwburg. Nu staan er rijen. En twee portiers en een doorbitch.

Vrijdagavond: een puist van mensen op de Marnixstraat. Ze willen naar binnen bij DEP, waar een hip-hop-cd wordt gepresenteerd. Maar het is al snel vol in DEP, voorheen Café Cox. Sinds op 18 februari de DEP-vlag is gehesen, is Cox weer oké.

Cox leek besmet te zijn sinds Sjoerd Kooistra het 1997 overnam, acteurs daalden niet meer af naar de bar. Er volgden na 2004 wisselingen van de wacht, maar de magie van het acteurscafé kwam niet meer terug. ”Er was geen beweging in te krijgen,” zegt Paul Hermanides, die sinds twee jaar een contract heeft met de Schouwburg voor de horeca in het hele pand, dus ook Stanislavski en Cox. Toen hij in september vorig jaar probeerde met bandjes de loop er weer in te krijgen en de politie de sluitingstijd van 1 uur
’s nachts op donderdag kwam handhaven, gaf hij er de brui aan. ”Toen heb ik het dichtgegooid.”

In februari ging het dus weer open, nu met een pop-upformule, een tijdelijke invulling. ”Dat hebben we afgekeken van Parijs,” zegt Hermanides. ”We gaan het zestien weken doen. Dan is DEP weer dicht.” Hermanides was al een tijd in gesprek met The Fabulous Shakerboys, die nu in DEP achter de bar staan. De man achter Café George kwam met het pop-upidee en haalde dj Wix erbij en de mannen achter gympenshop Patta, bekenden in het nachtleven. Die gaven de programmering van DEP weer door aan Femke Dekker en Vincent Vos. Zij zorgen er met hun brede netwerk voor dat er op donderdag, vrijdag en zaterdag goede deejays zijn die voor weinig willen draaien. Avonden met punkplaatjes, met house dj’s, met cd-releases, verjaardagen en Beatleskaraoke.
Lees verder

Nieuw dance-festival in Amsterdam genekt door stroperige ambtenarij

Parool, 10 maart 2010

Een nieuw dance-evenement in het Amsterdamse Bos gaat niet door wegens stroperigheid bij de gemeente Amstelveen.

Boekingsbureau Mojo wilde op 3 juli dit jaar het dance-event 1 day out houden in het Amsterdamse Bos, maar voelde zich twee weken geleden gedwongen de vergunningsaanvraag in te trekken. “We zijn hier al heel lang mee bezig,” zegt Lian van Leeuwen van Mojo. “De gemeente Amstelveen nam maar geen beslissing over de vergunning, en kon ook niet aangeven wanneer die beslissing wel genomen zou worden.” Daardoor kon Mojo naar eigen zeggen niet anders dan het evenement opheffen. “Als je iets goed neer wil zetten dan moet je op een gegeven moment zeker weten of het doorgaat of niet. De artiesten moeten ook worden geboekt.”

De gemeente Amstelveen meldt: “de overleggen waren nog niet afgerond.” De vraag waarom de overleggen zo lang duurden blijft onbeantwoord.

Het Amsterdamse Bos, de dienst van de gemeente Amsterdam die verantwoordelijk is voor het recreatiegebied, is teleurgesteld. “We vinden het belangrijk om ook jongeren naar het Bos te trekken,” zegt Judith Pieters van het Amsterdamse Bos. Ten zuiden van de A9 wordt momenteel met Amsterdams geld een nieuw terrein geprepareerd voor grote evenementen, Het land van Bosse. “1 day out zou het eerste evenement daar zijn geweest. Bovendien staat het Amstelveens beleid twee dance-events per jaar toe,” zegt Pieters. De andere vergunning is al vergeven aan het festival A Day at the Park.

Mojo gaat proberen om in 2011 het festival voor tienduizend mensen alsnog neer te zetten. Welke acts bijna geboekt waren wil Van Leeuwen niet zeggen, behalve dat de Britse act Underworld in optie was. Op het festival moest ‘de Lowlandskant van dance’ te horen zijn, met veel live-acts.