Artikel in Parool
Smerige tourbusjes, vertraagde vluchten, een promotor die hoeren regelt. Het boek Over de Grens beschrijft in twintig verhalen de successen van Nederlandse popmuzikanten in het buitenland.
Acht uur reizen en dan optreden voor net zoveel mensen. Spelen op slechte apparatuur. Spelen in een zaal die te laag is om fatsoenlijk te springen. Net genoeg betaald krijgen om de taxi terug naar het hotel te kunnen nemen.
Pop-journalist Gert-Jaap Hoekman bundelde de popverhalen die hij eerder schreef voor Revu tot een boek, Over de Grens. Hij breidde de verhalen wat uit, voegde er een aantal aan toe. Steeds reisde hij met de muzikanten mee hun droom achterna. Mee naar Sint Petersburg met Textures, naar Indonesië met Van Katoen, de woestijn in het Zuiden van Noord-Amerika in met Kraak en Smaak, bezocht het kapotgeschoten Sarajevo met Voicst. Het boek geeft een mooi overzicht van Nederlandse popmuzikanten die op dit moment iets bereiken in het buitenland of daar keihard voor aan het vechten zijn.
Soms kreeg Hoekman de dramatische spanningsboog eenvoudig aangeleverd. Zoals in het geval met Aux Raus. Het Amsterdamse gabberpunkduo ging naar Colombia, op uitnodiging van een fan. Hun optreden moest zijn ex-vriendin ervan overtuigen bij hem terug te keren. Al voor het concert gingen twee geluidsmannen met elkaar op de vuist om te bepalen wie er later aan de knoppen mocht zitten. En tijdens het optreden, waar veel te weinig mensen naartoe kwamen om uit de kosten te komen, viel het geluid uit.
Was nogal een clash van culturen, tijdens de middag die ik vandaag organiseerde in de Stadsschouwburg, in het kader van de Amsterdammer van het Jaar verkiezing. Vijf r&b-zangers onder een kroonluchter met als publiek grijze duiven die nooit van de woorden dough, spang of mattie gehoord hebben. Zangers Ehsan, Gio, Brace, Jayh en Cheb Mootje maakten er ondanks de buitengewone omstandigheden een fijne middag van, waarop opa’s en oma’s de handen in de lucht gooiden en er voorzichtige salsaheupen gedraaid werden.
Ehsan moest als eerste, en deed de aanwezige harten smelten met zijn zoete liefdesliedjes en lokte anderen de zaal in. Bij Gio’s acapellastuk viel menig gestifte mond open, veel mensen verwachten toch niet dat een gast met een oorbel echt goed zou kunnen zingen. Gehoorde quote: ‘dat soort jongens komt toch zo vaak negatief in het nieuws, zo leuk om te zien dat ze echt mooie dingen maken.”
Jayh ging akoestisch met gitarist. Klein, zacht en daardoor was de zaal vol aandacht. “Dit wordt de nieuwe Hazes,” voorspelde iemand die het kan weten. Brace pompte daarna snel wat hitjes, Cheb Mootje sloot af door meteen het publiek in te duiken. Onverwachte wending in zijn show: de schone dame die als decorstuk op het podium ging zitten om door Cheb Mootje bezongen te worden.
Trouwens, euthanasie-arts Wilfred van Ooijen werd verkozen tot Amsterdammer van het Jaar. Gefeliciteerd!
Jayh
Artikel Parool, woensdag 6 januari
Een nieuwe golf Nederlandstalige r&b zwelt aan om over Nederland uit te rollen. Grote stadsjongens met gouden keeltjes. “Een paar jaar geleden was zingen nog voor mietjes.”
Stoere grotestadsjongens met gouden keeltjes. Ze dragen mutsjes, zonnenbrillen, hoodies, hippe spijkerbroeken, gesoigneerde kapsels. En zingen zoete teksten als: ‘ik denk aan jou, was je nu maar bij mij. Want bij jou voel ik me vogelvrij’. Een nieuwe golf Nederlandstalige r&b is in aantocht. Of misschien is urban volkspop een betere benaming. Of ‘smartlappen 2.0’, zoals iemand suggereerde.
Feit is dat zingen voor de multiculturele jeugd weer helemaal ok is. En niet alleen stoere praat, maar heel veel liedjes over verlangen, verliefdheid, en gemis. Dit jaar komen er drie albums uit in die categorie, van Brace, Gio en Jayh. “Een paar jaar geleden kon je echt niet gaan zingen, zingen was iets voor mietjes,” zegt Jayh (Jaouad Ait taleb Nasser, 27), die dit jaar zijn debuutalbum uitbrengt bij het label Top Notch. Hij groeide vanaf zijn kindertijd op in Amsterdam-Noord en hinkstapsprongde muzikaal van Caraïbische muziek op de Antillen, via de kerk naar hiphopproducer tot de zanger die hij nu is.
Waaanzinnig lekker gedanst, zaterdag in Trouw op de soulvolle tunes van KC the Funkaholic. Hij vierde daar dat hij al 25 jaar plaatjes draait voor de dansvloer. En fok, wat kan hij dat goed. Warm, funky, soulfull. Dat de helft van het publiek bestond uit dansers die daarvoor hadden meegedaan aan de nogal lange housedance battle dreef de energie op de dansvloer tot een kookpunt.
Een stukje van de battle check je hier
hieronder mijn stuk vooraf in het Parool
Artikel Parool, zaterdag 19 december
Op de dansvloer wordt de laatste jaren vooral staand geborreld. Maar zaterdag komen de beste housedansers naar het feestje ter ere het 25-jarige dj-schap van KC The Funkaholic.
Uit Japan, Zweden, Duitsland, Amerika vlogen housedansers eerder deze week naar Amsterdam om workshops te volgen van hun helden. Morgen Izaterdag) zullen ze zich tijdens de wedstrijd in Trouw in het zweet dansen om bij de laatste drie te eindigen. Want die drie mogen battlen tegen de jury die bestaat uit drie legendes van housedance: Way Sha (New York), Byron Cox (New York) en Rabah Otrip House (Parijs). Muziek: diepe housetracks. Fysiek vocabulair: snelle elastieke benen, flexibel bovenlijf en zekere armen.
Op de schoolfeesten waar KC The Funkaholic (Kees Heus, 44) voor het eerst draaide was er nog het schuifelkwartiertje. En later in de clubs werd er verleid op de dansvloer, paringsdansen. “Nu gaat het meer op de caveman stijl: flesje kapotslaan en vrouw meesleuren naar je hol.” Als dj mist hij de dansers op de vloer. Mensen die niet alleen hun hoofd knikken, maar hun hele lijf laten samensmelten met de muziek. Dus toen Heus, ook programmeur bij Paradiso en man achter het label Kindred Spirits, gevraagd werd of hij iets speciaals wilde doen tijdens zijn jubilieumfeest Forever wist hij dat het iets met dans moest zijn.
Parool, dinsdag 15 december
Prijzenfestijn in hiphopland, maandagavond in de Melkweg. Nou ja, in een deel van hiphopland. ”De State Awards zijn natuurlijk ook een beetje de Kees Awards,” zei presentator Lange Frans aan het begin van de avond.
Wie ‘Kees’ zegt in hiphopland weet over wie het gaat: platenbaas Kees de Koning. Bijna alle winnaars hadden iets met Kees te maken. Eerder dit jaar kreeg Fresku een contract bij Top Notch, het hiphoplabel dat door De Koning werd opgericht. Fresku kreeg maandagavond prijzen voor beste single, Rookie of the Year, en werd gelauwerd voor zijn teksten. Dat laatste overigens niet voor het nummer Brief aan Kees, maar voor zijn single Twijfel.
Parool, donderdag 10 december
Nachtburgemeester Club zonder Filter
De verkiezing van de nachtburgemeester van Amsterdam vindt plaats in februari, eerder dan gepland. De organisatie hoopt het nachtleven zo op de politieke agenda te krijgen.
De verkiezing van de vierde nachtburgemeester van Amsterdam vindt nu plaats op 19 februari in de Melkweg in plaats van in mei. De gemeenteraadsverkiezing is op drie maart.
Marco de Goede van Groen Links, die in 2003 initiatiefnemer was van de Nachtburgemeesterverkiezingen, hoopt dat het nachtleven een belangrijk punt wordt in de debatten tussen politici naar aanloop van die verkiezingen.
De huidige nachtburgemeester, Josine Neyman en Kristel Mutsters van Club zonder Filter, wezen het idee van een debat voorafgaand aan de verkiezing van hun opvolger echter van de hand. “Veel te saai en langdradig.” De politici zullen nu onderworpen worden aan een quiz over het nachtleven, gehost door MC Buttslammer.
Kandidaten voor de functie van twee jaar worden nog gezocht. Dragqueen Jennifer Hopelezz stelde zich vorige maand al verkiesbaar.
Op dagen dat ik vond dat ik toch maar geen ontslag moest nemen bij het Parool vreesde ik dat een freelancend leven mij zou drijven tot het tikken van stukjes voor de Blokker Kerstgids. Of tot het schrijven van klanteninformatie op de site van een verzekeraar.
Daarom maakt mijn eerste stuk, ik hoop dat dit de eerste is van meer, in Vrij Nederland mij zo vrolijk. Ik kan nog steeds mijn neus steken in zaken waar ik meer van wil weten en er nog wat mee verdienen ook. En Nalden staat deze week nog wel op de cover. Een betere salesman voor m’n stuk is er niet, s’pose.
————————————————————————————————-
Vrij Nederland, 3 december 2009
De discogeneratie wil doordansen. Niet tussen de tieners, maar met mensen van eigen leeftijd. Op muziek van toen.
Bent u veertigplusser? Zo iemand die ophield met dansen toen de house zijn intrede deed? En heeft u de laatste tijd nog wel eens lekker gedanst? Nee zeker? Zou u dat wel willen?
Dan bent u niet de enige. De mensen van de discogeneratie (en ietsje ouder) willen de dansvloer weer op. Niet in een muffig buurthuis, maar in een echte club. Waar ze muziek horen die ze kennen, en kunnen dansen met leeftijdgenoten. Een deel van hen heeft altijd rondgedoold in het nachtleven, anderen keren na een tijd van keurige afwezigheid weer terug. De kinderen zijn inmiddels oud genoeg om op zichzelf te passen, na een scheiding lokt het losbandige leven van toen. Steeds meer feestorganisatoren ontdekken deze markt voor de oudere jongere. Het feestconcept 40up is inmiddels een festijn dat door Nederland toert en elk feest trekt honderden mannen en vrouwen die weer eens lekker los willen op oude hits.
Parool, woensdag 2 december 2009.
Als accessoire paste de collectebus de meeste drags niet zo goed. Het lompe plastic was niet ingelegd met glimsteentjes of beplakt met veren. Het groen van de bus paste wel weer mooi bij de outfit van Gimmy More, die gisteravond een complet had samengesteld rond die kleur. Tule, veren, make-up. Rinkelen deed de bus wel lekker, en als de aandacht eenmaal was gevestigd op de verschijningen, dan kwamen de munten vanzelf uit de portemonnee.
Voor de vierde keer hielden de Begging Babes de collecte voor het Aids Fonds tijdens Lovedance, het jaarlijkse feest in Paradiso op Wereld Aidsdag. Omdat de organisatie het na zes edities tijd vond om het programma uit te breiden en meer heteropubliek aan te spreken was er nu ook een muziekprogramma in dj café Twstd en café de Balie. Bovendien was de verkleedpartij van de Begging Babes in Club Church voor iedereen toegankelijk. Nagenoeg niemand maakte van de kans gebruik om de cruise club in de Kerkstraat te bekijken, maar dat maakte het in de kleine kleedkamer niet minder gezellig. Fotografen drongen om beurten naar binnen om vast te leggen hoe laag over laag make-up werd aangebracht, een gladgeschoren hoofd onder een pruik verdween, en ballonnen in de jurkjes werden gefrut.
Kunstbijlage Parool, 4 november
Hiphop en homo’s, dat gaat niet samen. Enige associatie met homosexualiteit tast het stoere imago van rappers aan. Ook in Nederland. “Geld en agressie – dát verkoopt.”
Busta Rhymes vindt dat de hiphopcultuur homosexualiteit afkeurt. Als de beroemde rapper in de Amerikaanse documentaire Beyond beats & rhymes (2006) een vraag gesteld krijgt over hiphop en homosexualiteit verstrakt zijn gezicht, weet hij bovenstaand statement te stamelen om vervolgens geforceerd nonchalant de ruimte uit te lopen.
Theatermaker Tjon Rockon liep twee maanden geleden met een voicerecorder rond op een hiphopbijeenkomst in Rotterdam. De hele Nederlande rapscene was aanwezig. Ter voorbereiding op zijn voorstelling op het Hollandse Nieuwe festival dat morgen begint, stelde hij iedereen een vraag over homo’s en hiphop. “Heb je een boodschap voor de gay-rappers out there?” Of: “wat vind je van gays mc’s?” Onvoorbereid stak hij het apparaatje voor hun mond en wachtte op antwoord.
Parool, 26 oktober 2009
Laptop, draaitafels en een strijkkwartet. Zaterdag vierde Entrée, de jongerenvereniging van het Concertgebouw, haar 15-jarige bestaan.
In de statige kleine zaal van het Concertgebouw, onder de letters Beethoven, keek dj Kypski gespannen de zaal in. Twee keer repeteerde hij maar met het Matangi strijkkwartet. Nu was het moment waarop de beats uit de laptop, en de geluiden die hij scratchend uit de platen tovert, goed getimed moesten samenvloeien met de strijkers. Het keurige, jonge publiek beluisterde de beat die Kypski aan zette geïnteresseerd. Hard applaus was er vooral voor de grote stukken van de strijkers.
Entrée was voor haar jubileum op zoek naar een grensverleggende combinatie tussen klassieke muziek en dance, vertelt Ming Fong Khouw (23), van de jongerenvereniging van het Concertgebouw. Eerder organiseerde Entrée al concerten met crossovers naar andere stijlen als jazz, pop en arabische muziek. “We willen ons presenteren als jong en vernieuwend. En dance is jong en vernieuwend.”
